İbtidâdan ibtidân ibtidâ ism-i Hudâ

Münezzehdir cümleden görmeden resm-i Hudâ

Evvelini yok bilen kendisinden gayri hiç

Kendisi hem âhiri cümlenin yok mâ-adâ

Vardır Anın varlığı kendüdendir kendüden

Kimseye muhtâç değil cümle muhtâçdır Ana

Birdir amma az değil çok Anındır çok Anın

Varlığındandır Anın her görünen her yana

Gayri varlar yok olur Var ancak O kalır

Benzemez hiç bir şeye girebilir rü'yâna

Aramakla tiz bulur kim ki gerçek kul olur

Ey Halîl vusûl olur neyi sevdinse ana

Çünkü gördüm başkasından kimseden yokdur vefâ

Terk iderek her birini geldim İlâhî sana

Lûtf eyle al elimi bağışla her bir suçumu

İttiğim her zerreden de çokdur afv it sen bana

Böyle didin ki bana Yalvarana her suçunu

Mahv idüb yerine ihsânı yazarım ben ana

Var husûsan ol Habîbin Hazretine nisbetim

Rahm idüb evlâdına bağışla beni sen Ana

Nesl-i İbrahim'denim şeksiz Zebîhullâh'da ben

Var idim, Fef'al didim mâ-tü'mer ben Atama

Sen de geç benim günâhımdan o demler hakkı çün

Cânımı virmeğe geldim koç selâm virdi bana

Hamd olsun sana sonsuz didi aşk ile Halîl

Hem de tekbîr ile cânımı viririm ben sana

Hiç bir vücûd yok iken var idi Var evvelâ

Emr-i sücûd yok iken var idi Var evvelâ

Hep eşyânın sûreti Anın ilminde idi

Ve hem gelmez Amâ'da var idi Var evvelâ

Zâtı bilinmek içün aşkı îcâd eyledi

Arş-ı â'zam olmadan var idi Var evvelâ

Akl-ı Küll'in'in zuhûru neşr-i halka huzûru

Yokken Muhammed nûru var idi Var evvelâ

Azdan gelmeden çoklar olmadan yerler gökler

Halîl yokken melekler var idi Var evvelâ

Her vardan ön var itdi Ahmed'ini ol Hudâ

Hem nûru'l-envâr itdi Ahmed'ini ol Hudâ

Hep mukarreb melekler nûrundandır Ahmed'in

Kendisine yâr itdi Ahmed'ini ol Hudâ

Her varı virdi Ana hükmü hem emri ile

Cânlara cânân itdi Ahmed'ini ol Hudâ

Şâh itdi Enbiyâya, mâh itdi Evliyâya

Âlemlere hân itdi Ahmed'ini ol Hudâ

Keşf itmeğe sırları, bildirmeğe pîrleri

Halîl serde kân itdi Ahmed'ini ol Hudâ

Sabırdan geçmeyesin daralsa zamân sana

Me'yûs olma ki yakın erişir emân sana

Nefsini hoş tut zîrâ ki geceler gebedir

Fecr-i sâdıkda doğar erkek tev'emân sana

Saâdet ol câna ki sabr u sebâta erer

Sabr ile yumşar demir nûr olur zindân sana

Her işini tedbîr ider müdebbire ayık ol

Tefvîzi koyma zîrâ en yüce dermân sana

Kulsun Mevlâ Hudâ'dır her emr Ana revâdır

Fikrin boş mâ-adâdır olmasa ihsân sana

Gün sana aksi gelirse sadrını eyle vâsi'

Sabr ile karşıla tiz dar vakt âsân sana

Eyyâm-ı zamânın pek acîp devrânı var

Birgün zor olsa diğer gün yok hirâsân sana

Hak der belâyâma sabr idenlere yol verin

Ey Halîl sabrın olmasa denilmez insân sana

Cânlar sana fedâdır ey Ahmed-i Muhtârâ

Şâhlar sana gedâdır güneş pervâne yârâ

Ey dîde bakdığında görsen o âfitâbı

Kalb çeşmesini akıt değilse seng-i hârâ

Cândan nidâ sanadır ey Mahmûd-i Zü'l-cemâl

Sensiz vârım fenâdır bu gönül dûzah hârâ

Ey dîde ne görürsün şevkin yoksa o şâhtan

Beyhûde bakma âlem içine ya kenâra

Örtülüb açılmanda Muhammed'i yazarsın

Yazını okumağa mecâlim yok avâra

Açılışında Hâ var iki Mîm ortasında

Bakışın kaddemi Dâl idüb çağır dîdâra

Şefâat yaşlarını akıt ki sende mâdem

Halâs olam vebâlden koma yüzümü kara

Ey nûr-i cümle âlem vey nûr-i ayn-i âdem

Bi-câh câhi tûken şefâat fazl-ı mârâ

Bârân-ı feyz-i deryâdan bir katre Halîl'e

İnse hiç eksilir mi lûtfun oldu hezârâ

Ebubekir'le Ömer, Osman'la Şîr-i Hudâ

Dört erkânın erkânı Pîrân-ı Pîr-i Hudâ

Birbirinden seçemem sâha-i ricâlde ben

Hiçbirinden geçemem Yârân-ı Şîr-i Hudâ

Âlem-i imkânda dört yâri O Muhammed'in

Hangisi yüce söyle çâr-unsûr-i Hudâ

Mevâlid-i şer u dîn Hasan birinci Hüseyn

İkinci, üçüncü Betûl-i Pâk O Zehrâ

Hezârân tahiyyât ile salât olsun hem selâm

Size ey sahâb-i Rasûl yârân-ı nûr-i Hudâ

Ve cümle âl ile etbâi tâ yevmi'd-dîn

Yıldız a'dâdi Halîl hem ne ki var mâ-adâ

İki cihân bülbülü hem gülüne bu cânım fedâ

Anın ashâb u âline hem kuluna bu cânım fedâ

Ya Rabbi sıddîk Hakk'ı çün beni sen ansız eyleme

Seninle giren ğârına yoluna bu cânım fedâ

Hicret yolunda Ahmed'in dönerdi sağ u soluna

Döndüğüne hem de sağ u soluna bu cânım fedâ

İlâhî bi-câhi'l-Atîk eyle bizi yârın rafîk

Tutsun elimi ol şefîk koluna bu cânım fedâ

Mustafâ'nın derdi ile gözyaşını göl ederdi

Halîl, gözyaşlarına hem gölüne bu cânım fedâ

Din mîmârı hutbesinde Yâ Sâriya demesinde

Ayağı yürümesinde toprağına cânım fedâ

Yâ Rabbi bi-câhi'l-Emîr Ömer'dir kâşif-i zamîr

Eyle rûhu nefse emîr göz ağına cânım fedâ

Bi-hakk'ı ma'deni'l-Hayâ söyle yâ Rab bana beyâ

Şehîdlere nûr-i ziyâ ırmağına cânım fedâ

Şîr-i merdân-i Mürtezâ hakk'ı çün kıl ehl-i vefâ

Tez çağda yâr-i Mustafâ çağına bu cânım fedâ

Halîl terk et seni rabta Ümm-i Pâke iki sıbta

Nübüvvetin üç bülbülü bağına bu cânım fedâ

Temelidir bu dînin ol Aliyyü'l-Mürtezâ

Bâb-ı ilim şehrinin ol Aliyyü'l-Mürtezâ

Esedullâhi'l-gâlib muğîsi küll-i tâlib

Nûr-i ayn-ı ebû Tâlip ol Aliyyü'l-Mürtezâ

Âgâh-ı küll-i usûl vesile-i râh-i vusûl

Rafîk-i şâh-ı Rusûl ol Aliyyü'l-Mürtezâ

Şakk-ı Betûl-i Zehrâ rakk-ı dehran fedehrâ

Râfîu'ş-şirki kahrâ ol Aliyyü'l-Mürtezâ

Ebû sıbtayn-il meddî el-meded minkel ceddî

Fevka'l-haddî bulan haddî ol Aliyyü'l-Mürtezâ

Hasenin cânıyım Hüseynin kurbânıyım

Ben bir zerre kanıyım ol Aliyyü'l-Mürtezâ

Dilerim nazar kıla bana bir şû'le sala

Sanma ki hiç diye lâ, ol Aliyyü'l-Mürtezâ

Ol ki ibn-i Ali'dir hâli Ahmed hâlidir

Hem tûbâ hem dâlıdır ol Aliyyü'l-Mürtezâ

Sevmez dâ'vâ ideni yoluna yan gideni

İşlerin eğri ideni ol Aliyyü'l-Mürtezâ

Ey ben oğluyum diyen dürlü yola yürüyen

Gelmesün der gelmeyen ol Aliyyü'l-Mürtezâ

Evlâd-ı Ali yolu Hakkı söyleye dili

Mevlâ'ya söyler belî ol Aliyyü'l-Mürtezâ

Gâfil uyur uyanır her boyaya boyanır

Bana sâhibdir sanır ol Aliyyü'l-Mürtezâ

Sevmez billâhi sevmez kim ki yoluna girmez

Şerîre oğlum demez ol Aliyyü'l-Mürtezâ

Oğul oldun ise bil yok iftihâr ey Halîl

Hayrü'l-halefe-i hayr olan delîl-i hayr olan ol Aliyyü'l-Mürtezâ

Sevmişim ben anları ki sevdi Rasûl-i Hudâ

Şunlar ki sevmedi Ahmed sevdiğimdendir mâ-adâ

Yoluna cân fedâ iden gerçek ashâbı severim

Her birinin ayak tozu zerresine cânım fedâ

Anlar ki içinde nifak var iken geldi yanına

Yûf olsun anın cânına rahmet görmesin ol gedâ

Dahî kendinden sonra da bozan ahdini serverin

Dirim ana senin yerin ateş olsun yaksın gadâ

Ey ayrılanlar izinden hayf olsun dir size Halîl

Yarın eyleye ol Mevlâ beni sizden hemân cüdâ

Lûtf eyle Allâhım bana

Dönder yolum senden yana

Ben âsiyem önden sona

Bağışla ey Şâhım bana

Her azmışlardan azmışım

Deftere hep suç yazmışım

Ben bana kuyu kazmışım

Dilerim aç râhım bana

Emmâreye inanmışım

Kendimi âdem sanmışım

Benlik odunda yanmışım

Vâh itmişim vâhım bana

Ne itdimse kâr olmadı

Benim ile zâr olmadı

Ne didimse yâr olmadı

Yoluna hem-râhım bana

Didim gidelim nefs-i bed

Allâh'a çün oldur ebed

İdüb gayriye yolu sedd

Uymadı bed huyum bana

Yol der isem yolum var der

El der isem elim var der

Gel gel desem hani âr der

Virdi gurûr câhım bana

İnâyetin olursa yâr

Giderim sana bî-karâr

Halîl der bin dahî ne var

Olsa da günâhım bana

Aşka benzer yokdur âlemler içinde reh-nümâ

Faslı terk et asla gel ki bekliyorlar ey hümâ

Ne zamân gelir diye saf saf melekler muntazır

Hem de ervâh gözlüyor ki geçesin fevka'l-amâ

Aşk olur rehber Hudâ'ya gitmeğe hep sâlikân

Aşksız olan yolda kalır idemez neşv u nemâ

Kimde aşk eseri olsa o mâşûku bulur

Bulamaz izini bile aşk olmaz ise ammâ

Aşk olur sultân-ı âlem iki âlemde dahî

Her yer anın yeridir gayri bulunmaz mahremâ

Ey Halîl aşk olmasaydı hayvân idin her zamân

Sûretin insândır ammâ sîretin ne acabâ

Benim ol sâhib-i âlâ

Yüzüme bakmadı hâlâ

Didim sensin yüce ‘Alâ

Yine lûtf itmedi Bâlâ

Gelirim didi gelmedi

Gülerim didi gülmedi

Sözünden hem de dönmedi

Kimse işitmedi lâ lâ

Görürsün yüzümü didi

Duyarsın sözümü didi

Ne söz idi ne yüz idi

Ne de gözler idi elâ

Hemân terk-i sivâ kıl der

Ferâgât-i hevâ kıl der

Bu fîrkate devâ kıl der

Koyma hiç ya'nî mâ lâ

Fedâ bin kerre cân etsem

Terk-i iki cihân etsem

Halîl vârı nihân etsem

Ya gel der mi ola Yekdâ

Vedâlaşdım gidiyorum

Senden yana senden yana

Her varı terk ediyorum

Senden yana senden yana

Ben beni yok eylemişim

Gözümü tok eylemişim

Arzumu çok eylemişim

Senden yana senden yana

Bağrım yaşı gözden akar

Dîdârın yoluna bakar

Gönlüm sular gibi akar

Senden yana senden yana

Koydun beni burda nâçâr

Yürek hasretle kan saçar

Cânım kuşu bir gün uçar

Senden yana senden yana

Koyma firkatlere Celîl

Sen bu Halîl'i ey Cemîl

Gönder çeke a'lâ Delîl

Senden yana senden yana

Bir kula kul olmaz isem

Kul olamam Mevlâm sana

Gerçek kula uymaz isem

Yol bulamam Mevlâm sana

Beni benden almaz ise

Bahr-i aşka salmaz ise

Benlik vârı yanmaz ise

Yol bulamam Mevlâm sana

Taklîdin hükmü bu yolda

Kalmış fikri sağ u solda

Benzerim garîbe çölde

Yol bulamam Mevlâm sana

Uyar isem istidlâle

Kıyâs ile istibdâle

Yol uğrar sedd ile dâl'e

Yol bulamam Mevlâm sana

Halîl tahkîkı bulmadan

Gerçek ârife uymadan

İrfânın ile dolmadan

Yol bulamam Mevlâm sana

Ben Mevlâmı bulam âlem

Her ne söyler desin bana

Parmağında olam kalem

Fermânım yazılsın bana

Münkir dilediği zamân

Ta'n eylesin beni hemân

Hiç durmasın dili yaman

Dimekde tazelsün bana

Her kim neyler kendinedir

Gâfil sonu fendinedir

Eşer kuyu kaddinedir

Bin kuyu kazılsın bana

Tenbel beni cerh eylesin

Hallerini şerh eylesin

Kalbindekin tarh eylesin

Müşkilim çözülsün bana

Halîl Hakk'a revân olur

Ol ki derde dermân olur

Hak çün kalbe mihmân olur

Dir Katlim yazılsın bana

Niçün gelüb gidersin mescide söyle bana

Ey münâfık yaraşmaz şöyle emekler sana

Mü'mine buğz edersin emeklerin hebâdır

Haber virmiş olayım bugünden böyle sana

Akl u fikr u gözlerin mü'minin malındadır

Hud'a ile mâl itmek dilersin öyle sana

Tilkilere ne zamân Pîr olmuşsun ey zâlim

Örümcek değil midir adını söyle bana

Ağaya beyim deyüb fakîre eyiyim deyüb

Gizli kuyu kazıyub hay ile huylasana

Gör ki n'olur nihayet hânın harâb olası

Bak ne belâlar gele bilmeden böyle sana

Deccâl gibi atarlar seni Kâf'ın ardına

Sanma ki hiç bakarlar bu habîs rûyla sana

İtdiklerini buldun derler sana âkıbet

Eğriliğini koyub doğruyu tuylasana

Halîl nasihat eyler binde bir aybın söyler

Tutmasan Cebbâr neyler gör ki bu huyla sana

Abdurrahmân demişler doğru mu bu ad sana

Şeytâna kul olmuşsun işlerine baksana

İsmin sana da'vâcı olmuş ey Abdul-Ehâd

İkiliği kalbinde teşvîşine baksana

Abd-i filân olmakla abd-i filân olmazsın

Kimin etin yemişsin dişlerine baksana

Kendin isme erişdir ya ismini değişdir

Dolu güzel ismiyle fişlerine baksana

Halîl nedir murâdın güzel huy mu güzel huy

Huyum güzel der isen şişlerine baksana

Gelir gider nîceler

Sona kalır bir sadâ

Bilinir gizliceler

Güne kalır bir sadâ

Dün geçer geçmiş olur

Sâhibe göçmüş olur

Ölen kuş uçmuş olur

Düne kalır bir sadâ

Âh o sadâyı bilsem

Duyub anı bayılsam

Güneş gibi yayılsam

Yine kalır bir sadâ

O sadâdır ki âlem

Anınla olur diri

Hem O'dur ki öldürür

Döne kalır bir sadâ

Halîl ara Anı bul

Ol Yaradanına kul

Bu âlem cümle oğul

Sona kalır bir sadâ

Asırlardan kalmış çün yalan dünyâ

Halkı derde salmış son yalan dünyâ

Kim sana inanmış gerçi aldanmış

Sonu susuz yanmış hem yalan dünyâ

Bir dem içün senden vefâ görmedim

Vakt-i ümîd içre safâ görmedim

Düşmâna verdiğin cefâ görmedim

Yok sende gerçeklik hey yalan dünyâ

İlk sana gelenin ağlamak işi

Sevincinden sükût ile gidişi

Sen gibi kimsenin oyunu işi

Var mıdır var deme ey yalan dünyâ

İşin alçakları yüksekde görmek

Su gösterir bana oyunda örnek

Ölümü rüyâda eylersin dernek

Hesabsız dert verdin be yalan dünyâ

Vallâhi çirkindir senin güzelin

Çünki hiçdir bildim senin ezelin

Yeşillik gösterir senin gazelin

Var mı sandın bir şey ey yalan dünyâ

Görünürsün müşriklerin gözüne

İşte inanmazlar Hakk'ın sözüne

Kasdın seni sevenlerin özüne

Sarhoş etdin verdin mey yalan dünyâ

Seni gören seni iyi birşey sanır

Varlığına katı yürek yaslanır

Mevlâsını seven senden usanır

Seni terke verir rey yalan dünyâ

Ölümü güzelce şenlik edersin

Fâsıkın cânında benlik edersin

Ellibin kocaya zenlik edersin

Yolsuzluğa çaldın nay yalan dünyâ

Gûyâ el açarsın işin bağlamak

Gülersin yüze niyetin dağlamak

Derdinden sulara düşdü çağlamak

Durmadan dönüyor hey yalan dünyâ

Ne gîcen gîcedir ne günün gündüz

Var dinecek sende var mıdır bir yüz

Sebatsızlığından gelirim her yüz

Bilmeyen der buna peh yalan dünyâ

Herkese var oynun Celîle değil

Eğilmişdir boynun Halîl'e değil

Açılmışdır koynun delîle değil

Hak adına didi gayy yalan dünyâ

Dem demi ekdâr u gâm-ı Hudâ

Cânlara ider kâmı edâ

Der koy ne varsa mâ-adâ

Gel göğe der eyler nidâ

Geri duranlar gelemez

Zulmet dağların delemez

İyi fenâdan alamaz

İtmeyen vârını fedâ

Bedende dolmasa toprak

Saramaz bu yeşil yaprak

Sen toprak ile suya bak

Ki aslından olma cüdâ

Cânın ister Hakk'a visâl

Sen yer içersin bed-misâl

Olmaz iken sen hoş hısâl

Devlet sandın sana ridâ

Gör âyine olmazsa pâk

Ne görünür kara ne ak

Bulama suyuna toprak

Ey duymayan benden sadâ

Uyku şehvet ne ki senin

Göz bakar gelmeye senin

Ciğerin delmeye senin

Yetmez mi nisyân-ı adâ

Habsolma bu ten içinde

Ey Şâh bu gölgen içinde

Sığmazsın gölgen içinde

Sanma sen kendini gedâ

Bu'di koy kurb-i hâssa gel

Benliğin dâra asa gel

Her sûreden İhlâs'a gel

Kalma sakın Tebbet yedâ

Gönülde cân ateşi bul

Akşamsız bir güneşi bul

Noksansız bütün işi bul

Pîr-i mugândır ol Hudâ

Ağyârı koyub yâre gel

İnâdı koy ikrâra gel

Sa'ye sen ey bî-çare gel

Halîl ider borcun edâ

Ezel şarâbını iç işte kadehler eşyâ

Pâk eyle ki kalbini tatsın Şarâb-ı ahlâ

Kalbi ishâl eylemek terk-i terk ile olur

Komaz sürer ne varsa hılâf-ı hulk-i evlâ

Teslimiyyet irâd it mahviyyet eczâsını

Sahk idüb kâseye koy iç bu devâ-yı a'lâ

Acıdır dime sakın iç anı sen tamâmen

Azar azar içersen içilmez, kaldın a'mâ

Gözün yum görme sakın elvânda ihtilâfı

Virir mîdene nefret bulunmaz çâre kat'â

Hekîmin virdiğini yaramazdır sanırsın

Helâk ider bu emrâz seni, sen olma süflâ

Ana rahmini cenîn terk eyleyince buldu

Özüne yüce me'vâ kıyâs olur mu dünyâ

Bunu da terk edince bulur evlâ kıyâsı

Ki bir zerredir ancak bu dünyâ Mülk-i Ukbâ

Dudağını değirme her öpmek ile dâde

Ne bu ağyâr dudağını öpmek sana ednâ

Yalınız kal o deryâ-yı aşk içinde ser-mest

Ki verile sana ezvâk-ı a'lâ bî-temennâ

Bu varlık şemmesini çıkar sil sen burnundan

Ki gele şemme-i Hak kıla dimâğın eclâ

Ne duyarsın kelâm-ı sivâyı sen ey Halîl

Nidâ-i Hak dururken uyan koy dâr-ı belvâ

Bu'd-i dünyâ nisbetince kurb-i ukbâ var sana

İkisinden de geçersen kâinât uyar sana

Zühd-i mağrûrdan geçüb zühd-i hakîkî bulsa cân

Mâsivâ ağâr olur ol demde Mevlâ yâr sana

Ey sûfî zühdün harâmdan eylemeğe ictinâb

Pes bunu bilmez misin helâl-i fânî yâr sana

Fark u temeyyüz tabiatlarla sandın ey fakîh

Bî-basarsın bî-habersin, yâr gelir ağyâr sana

Çık o telhîsden maânî hem bedâyı' bendedir

Bu merâhim-i beyânı zahmına gel sarsana

Üç gün okudum binâ-yı sarf u nahv u mantıkı

Dediler ki ileriye ruhsat olur âr sana

Diledim ki öğrenem tamam akâid ilmini

Dediler ki al hakâyık gayriden ne var sana

Dedim ancak muhtas olmuş enbiyâlar derkine

Dediler sen ümmetisin şâhlarının câr sana

Okuyam tefsîr ü hadîs ilmini bâri dedim

Aldılar aklımı, dirler bana akla varsana

Vardım o akla ki, gördüm ahsen-i takvîm imiş

Girdim anın bağına, dedi komam inkâr sana

Dedi pâk oldun mu cihân mezbelesinde idin

Ben dedim ki levs içinde gelmişim ithâr sana

Dedi ben deme sakın taşra sürerler buradan

Tutdum ol sözünü, dedi ey Halîl yok kâr sana

Kaşların kıblem, yüzünü görmeyen gözsüz kala

İnd-i hazretinde yarın dilerim yüzsüz kala

Cân alıcı kirpiğinden şol ki haberdâr değil

Münkereynin kahrına uğraya cevâbsız kala

Gözlerinde sırr-ı Hakk'ı görmeyenler kör ola

Ya'ni vicdânsızdır o zâlim basîretsiz kala

Sözlerinde nutk-i Hakk'ı duymayan memkûr olub

Vâizin semmiyle mesmûm ola sîretsiz kala

Nûr-i hazretinden ol ezelde olan muhtecib

İlm-i zâhir mağrûru olub tarîkatsız kala

İlm-i zâhirden diğer yokdur bir ilim söyleyen

Son nefesde döne Barsis'a şerîatsız kala

Bu Halîl'in sözlerini kim ki senden bilmeye

Şüphesiz ol şerîrin hükmü hakîkatsiz kala

Pîr'e ahdi eyleyüb sonra bozan dinsiz kala

Ahdine sâbit olanlar herkese kinsiz kala

Müfti-i mâcin sözüyle kim ki yolundan çıkar

Sol tarafdan gide karanlıkda yemînsiz kala

Doğru yoldan gideni eğriye çeken gülmesin

Hânesinin üstü çöke altı zemînsiz kala

Bir-iki yalan ile kâmile sû-i zan iden

Kalbi muzmahil ola başı da beyinsiz kala

Kim ki Mûsâ gibi Hızra didi yanlış ayrıla

Ol nübüvvete bağışlandı bu karînsiz kala

Cezbe-i Hakk'a sihr diyen ebed müşrik ola

Yatacak yer bulmaya teninde hem insiz kala

Hak cefâsını safâ sanmayanı dir ki Halîl

Dû-cihânda öyle bir a'mâ müheyminsiz kala

Kalb sarayından ârif bir dem nasıl ayrıla

Çünki kalbden ayrı olan Mevlâ'dan ayrıla

Kalbi seyrinde buldu muhabbetinden eser

İşitdi kim diler bizi dünyâdan ayrıla

Kendisinden geçenler duydu bize göçerler

Zülâl-i vasl içerler kim sivâdan ayrıla

Arzû ile bakmazlar etvâr-ı fâniye hiç

Tâ Şuayb vire asâyı kavgadan ayrıla

Bir müddet gîceleri yakalar çâk eyleyüb

Tâ fecr-i sâdıkda leyli ihyâdan ayrıla

Sahrâ-yı kalbde nîce semte ki yol gidilir

Maksûda varır gümân yok Hudâ'dan ayrıla

Aşk olur her dem alan zevki güzelliğinden

Halîl ten içre kalan o ra'nâdan ayrıla

Sûrete mağrûr olub seni koyan cânsız kala

Tenbel olub post ile kana kalan kansız kala

Âyinede aks-ı nakşı seyr idüb dönmez sana

Şübhesiz gökler kapana ana cihânsız kala

Cân var iken lâşeye âşık olan meftûna bak

Ki kuludur şehvetinin fehm ü iz'ânsız kala

Zann u güman ile dürlü dürlü yollara giden

Bildiği gide elinden zann u gümansız kala

Dişinin ağrısına saatde bin Hekîm gezen

Kalbinin derdini bilmez ise dermânsız kala

Asr-ı Hızr içinde Hızrı bulmaz İskender bulan

Şübhe yok devâsını bulmaya Lokmansız kala

Aşk olur devlet-i dâreyn itmez ana rağbeti

Meğer ol ki gözü tozu gide dumansız kala

Ben ki mahvolub lisan-ı aşk ile var olalı

Söyledi aşk ey Halîl bensizler îmânsız kala

Bilen esrâr-ı Hakk'ı sanma eyler dil ile ifşâ

Anın bir harfi söylenmez idilse bin kitâb inşâ

Gûyâ hikmet sözün söyler sanırsın ol mürâîyi

Dile gelmez hemân hikmet meğer ki remz ile îmâ

Bilinmek hiç diler mi ol ki hikmetden alır behre

Hudâ setrin diler anın hılâf ider mi ol kat'â

Meğer hikmet sanub almış ola bir cür'a nikmetden

Hemân ayn-ı sekâm taksîm ider gâfillere cehlâ

Anı câhil sanub ayn-ı şifâ kâseyle içerler

Bilâ şekk semm-i kâtildir olur lisân ile irvâ

Eğer akl ile ilm içre olaydı hikmet imkânı

Ledünnî ilmini dilden alamaz mı idi Mûsâ

Anın tahsîli bu kulak veya bu dille zu'm iden

Henüz kâhildir o bin cild kitâb okusa da kavlâ

Ne de hâl iledir fehmi Halîl tevfîk-i tâm ister

Hudâ'dan oluna ihsân gerek vâsıta bî-hemtâ

Sa'y idersen ger rızâya Hak virir ilmi sana

Mazhar-ı Esmâ'sın ey cân lûtf ile hilmi sana

Her ne Hak'dan gelse anı hoşluğuyla kıl kabûl

Sûretâ gadab görünür Rabb'inin rahmi sana

Kendi arzularını terk eyle ki iğvâdır ol

Arzû-yı Rahman'a tâbi' ol ki bu avni sana

Sen seni bildim dime hem ârif oldum sanma ki

Sen sivâyı terk idince Hak vire fehmi sana

Kendini insân idegör bakma halkın sözüne

Hak sana dost olsa ne ğam itseler levmi sana

Sen sana sen seni insân eylemek müşkil olur

Âdem olmuş ehl-i irfân bul virir sehmi sana

Mekke küffârı gibi ben de bunun gibiyim dime

Mekr ider yakzat yerine bahş ider nevmi sana

Zîrâ kâmiller Hudâ'nın emr-i me'mûnlarıdır

Mahrûmu merhûm idemez eyleme zulmi sana

Anları görmek Hudâ'ya vaslın ibtidâsıdır

Bî-edebler tard olur hiç eyleme vehmi sana

Ol ki kapuda bilâ ta'zîm durur, dinmez ki gel

Belki teb'îde delâlet önilen şer mi sana

Alsalar içre kapudan çok iderler imtihân

Tâ ki kurba lâyık ola kat' idüb nermi sana

Varsa nasîbin, açub sem' ile kalbin hâzır ol

Ki Halîl'in her kelâmı oldu bin ma'nâ sana

Ey nefs geç bu gurûrdan bin kerre didim sana

kibr ile ucb u riyâ içre yok ümîdim sana

Ki bulasın maksadı, İblîsden olûben emîn

Ya müyesser ola vuslat, böyle anîdim sana

Zu'm idersin bu bed ahvâl ile ben kulum deyû

İhtimâl yok mislini sandın ey ferîdim sana

Arzuna uyarsa butlân yoluna Hak deyûben

Yel gibi gidersin bakar Helmin mezîd'im sana

Gayra senden suçu isnâd asl-ı râhındır senin

Anlasaydın sende her suç ben ne dir idim sana

Bin kerre niyyet idersin hayra, ammâ şer komaz

Çünki cehd eylemedin tardına da kıydım sana

Ağzın ile benden ednâ yok didin, kalbine sor

Dir ki İblîs senden a'lâ yok haber virdim sana

Sen seni cümleden alçak anlamak dil ile mi

Hele sus al haberi nîce ilâç kıldım sana

Dilin ile söyleyüb seni sana hud'a eyledin

Şol hılâf sözü ki kastın var imiş bildim sana

Kezm u gayz itmek bu dinde asl-ı erkândan iken

Misl-i kelb dolu gadabsın Hak dimez abdim sana

Ol Nebî didi ki Mü'min heyyin ü leyyin olur

Sen katı taştan katısın didi muîdim sana

Kavl-i sâbitde durur mazhar-ı hidâyet olan

Sen ki i'râz eyledin Hak'dan çok acıdım sana

Ol Nebîdir Râyih-i mekrûh ile mescîdime

Gelmeyin ya'ni bu kalble yok mesâcîdim sana

Ol fakîh okur fıkh kitabını anlar mı aceb

Kim ne ma'nâ mündericdir remz-i cedîdim sana

Gösterir sana Halîl şer'i hakâyık lem'ası

Ammâ bilmem görünür mü gözü hadîdim sana

İrdinse pâk menzîle olmasın elde asâ

İşitdin ki tutmadı koydu ol yerde Mûsâ

Fahr eyleyüb anınla anda da komaz isen

Derhal ismin tebdîl olûben denilir tersâ

Seccâde-i Hak'da na'leyn ile durmak olmaz

Halle bu müşkili gerek ola misl-i Îsâ

Tevhîd u takdîs it ol Zât-ı Akdesi her dem

Şol kadar ki aşkından bilme subh ile mesâ

Şol nehr sonu irer bahre ey Halîl-ullâh

Durmayub aksa, fakat irer mi yolu korsa

Ey hâcetler verici Şâh

Aç yolumu lûtf et bana

Ey âşıklar gönlünde mâh

Aç yolumu lûtf et bana

Islâh et nifâk ehlini

Olmazlarsa kahret anı

Derd etme bize anları

Aç yolumu lûtf et bana

Allâh diyenin düşmânı

Ma'lûm sana kimler imiş

Düşmânıma sensin kâfî

Aç yolumu lûtf et bana

Arkadan hançer urûben

Döner dost görünür güler

Sanır etdiklerin bilmem

Aç yolumu lûtf et bana

Kim beni imtihân ide

Son nefesde dinsiz gide

Koyma anı Hak işinde

Aç yolumu lûtf et bana

Mü'minlerin mahvın diler

İçi müşrikle bed huylar

Cânlarına kaynar sular

Aç yolumu lûtf et bana

Nifâkda bir oğul baba

İtmeğe demde ebâ

Koma demeğe merhabâ

Aç yolumu lûtf et bana

Zulmet-i şirke daldılar

Sekiz yüz asker saldılar

Dört etrafımı aldılar

Aç yolumu lûtf et bana

İcâb-ı cins-i ecdâdı

İdüb mahfîce ifsâdı

Dilerler bizlere râzzı

Aç yolumu lûtf et bana

Hıfz eyleyüb ihvânımı

Me'yûs idüb düşmânımı

Katında sakla şânımı

Aç yolumu lûtf et bana

Halîl her dem sana gider

Ne dersen ol yana gider

Her ne diler senden diler

Aç yolumu lûtf et bana

Her kim ki sıdk ile baka

Kenz-i Şumûs'a Rabbenâ

Dileme ki nârın yaka

İrsün rumûza Rabbenâ

Hallolsun her müşkil işi

Hiç kalmasın gıll u gışi

Hem görmesin yalan düşü

Girsün künûze Rabbenâ

Terk eylesin şenliğini

Senden alsın benliğini

Hem de bilsin senliğini

Varsın henüze Rabbenâ

Kim ki buna ta'n eyleye

Ol kuluna la'n eyleye

Bilmesin ki ne eyleye

Yansın o köze Rabbenâ

Harâbede kenzi sezdim

Âyet hadisi hep gezdim

Aşıklarına çün yazdım

Okunsun rûzu Rabbenâ

Kim ki diye bu kapana

Anın kalb gözü kapana

Döşeğe düşe çırpına

Yunsun o toza Rabbenâ

Temsîl ile cerh eyleyen

Aksi üzre şerh eyleyen

Ba'zısını tarh eyleyen

Dönsün topuza Rabbenâ

Çünki cümle re'y iledir

Muhammed'in emriyledir

Zâlim dili cemr iledir

Gelsin bu söze Rabbenâ

Halîl neci duâcıdır

Ne tatlı ne de acıdır

Bir hâc eylemiş hacıdır

Terk-i nüşûza Rabbenâ

Pîrim imdâd eyle Allâh aşkına

İhsânın umarız Allâh aşkına

Kereminle âbâd eyle kalbimiz

Hüsn-i halkı Rızâ-ullâh aşkına

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Cedd-i pâkim Habibullâh aşkına

Eb-i şânım Veliyy-ullâh aşkına

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Feth eyle kemterin mağlub kapusun

İmdâdınla bulsun Hakkın yapusun

Buldur merhametle ledünn yapusun

İmâm Zeynel İbâd-ullâh aşkına

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Adâlet bâbında bildir bendeni

Sâdât eşiğinde oldur bendeni

Varlıktan sildir kaldır bendeni

Muhammed Bâkır Billâh aşkına

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Hâlık vefâ vifak beyne's-semâ kânısın

Arzullâhı vâsı'ın Hak irfânısın

İrfân-ı kurabânın imdâdı şânısın

Cafer Sâdık Hafiyy-ullâh aşkına

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Meclis u mesâcidden ba'id eyleme

Bâb-ı merhametinden nâ-ümîd eyleme

Defter divânında nâ-ümîd eyleme

Mûsâ Kâzım Rahîm-ullâh aşkına

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Zapt u Rabtınla bağla kolumu

Vird-i Behinle doldur dilimi

Mihnet-i aşkınla büktür belimi

Pirim Halîl-ullâh aşkına

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Gâyât hikeminle doldur kalbimi

Ateş-i aşkınla oldur kalbimi

İlm-i hakîkate daldır kalbimi

Ma'sûmu Takîyy-ullâh aşkına

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Ey Merhamet kânı ağlatma beni

Nâr-ı firâkınla dağlatma beni

Nefs-i emmâreye bağlatma beni

Betül Zehrâ Nakîyy-ullâh aşkına

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

İmdâdın olmazsa ne olur işimiz

Nefs ü İblîs ile kalır başımız

Bozuldu her türlü kuru yaşımız

Hasan Kâni Fakîr-ullâh aşkına

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Kesildi ümîdim şânına geldim

Merhamet bâbında yanına geldim

Cürmümü vasf edemem hârına geldim

Sâhibu'l-Vakt Mehdîyy-ullâh aşkına

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Cürmü ile Halîl bekler kapunu

Muhtâc-ı ihsandır derler tapunu

Mi'mâr-ı Hudâ'sın umar yapunu

Halîl-ullâh Rafîk-ullâh aşkına

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Allâh Allâh Hû Allâh Allâh Hû

Her ne hâle koysa dost al sen safâ ender safâ

Dosta her hâl hoş gelir dostdan gelen her bir cefâ

Gül tarab kıl zevk ü îşe durma dal her dem şen ol

Ayn-ı lûtf u rahmet olmuş verdiği dostun sanâ

Olma nâmerd gibi şekvâ ehl-i dostdan gayriye

Kim ki dost remzini bilmez lûtfa eyler iştikâ

Ru'yet-i sâfı safâdan gayrı görmez her nazar

Dostu seven dostunun her işini gördü vefâ

Var tefe'ül yok teşe'üm sû-i zandan kıl hazer

Buğzufillâh'da ara der her safâyı Mustafâ

Dostu gör kendini görme varlığın pasdır senin

Âyinenden pas silinse şeş cihetden merhabâ

Merhabânın çokluğundan cân tevahhuş eylese

Azlık ile çokluğu birleştir et farzı edâ

Cümle illet gıll u gışş küfr ile cehl ü şirk ü fısk

Varlığındandır Halîl, yok eyle anı bul likâ

Dîdâr oldum yâ Rabbenâ

Koyun dostlar beni bana

Ahdim sözüm va'dim Ana

Koyun dostlar beni bana

Remzimde şöyle diyorum

Uzak yola gidiyorum

Ben beni terk ediyorum

Koyun dostlar beni bana

Da'vet etdi deyû şâhım

Çevirdim ol yana râhım

Görmesine vardır âhım

Koyun dostlar beni bana

Andan anı umar isem

Gözlerimi yumar isem

Bağlarımı tumar etsem

Koyun dostlar beni bana

Benlik dağını deleyim

Yol ver bana ki varayım

Seyrini ben de bileyim

Koyun dostlar beni bana

Yârimle tenhâ kalayım

Ne emr ederse kılayım

Emrine fermân olayım

Koyun dostlar beni bana

Gözüm dışa yumulunca

Yol alır gönül boyunca

Dönerim bir kez duyunca

Koyun dostlar beni bana

Çok yoruldum varam deyû

Artmadı bir kârım deyû

Yalvarmağa yârim deyû

Koyun dostlar beni bana

Gönlüme tam yöneleyim

Anda gülzârı bulayım

Her ne olursam olayım

Koyun dostlar beni bana

Gönül gözü geniş olur

Ne yokuş ne iniş olur

Yâdla kalmak yâd iş olur

Koyun dostlar beni bana

Cân kulağımı vereyim

Ne diyor bana göreyim

Yâr bağçesine gireyim

Koyun dostlar beni bana

İşideyim hızlı hızlı

Ol söz ki cânda gizli

Hem karalı hem denizli

Koyun dostlar beni bana

Tevbîhimi dinleyeyim

Suçlarımı anlayayım

İtdiğime ağlayayım

Koyun dostlar beni bana

Atman sözümü ırağa

Gizli söz gizli kulağa

Yöneldim gizli durağa

Koyun dostlar beni bana

Yolu ayaksız geçilir

Suyu dudaksız içilir

Kapusu elsiz açılır

Koyun dostlar beni bana

Bulundukça gözüm Anda

Sanmayın beni zamânda

Ne bulunur bu mekânda

Koyun dostlar beni bana

Dileğim budur dinleyim

O söylesün ben ağlayım

Dertli sînemi dağlayım

Koyun dostlar beni bana

Gönül yolu delîl bana

Açıvirsin Celîl bana

Rumûz ider Halîl bana

Koyun dostlar beni bana

Sakın mevhûmu yok sanma o bir derin uzun deryâ

Anı geçmeğe bir gemi gerek kapdânı hem müheyyâ

Sıvamış paçalarını zâhid sahilde dolaşır

Dize kadar girüb dirler bu deryâ sanki bir sahrâ

O denizin kenârında nîce cânlar boğulmuşdur

Nîce tâliblere ateş olûben sandılar gayyâ

Nîceleri değil bir şey deyüb girdi boğuldular

Mîsâl-i ceyş-i Firavn oldular mağrûk ale'l-a'mâ

Hakîkatsiz sûfî bu cür'adan içdi anı sandı

Şarâb-ı lâ-yezâlîden deyüb kıldı gözün a'mâ

Eğer girmek dileyen varsa tâlib fülküne binsin

Halîl geç bu deryâdan olasın vaslına emrâ

Didi gözüm nûrudur namâza ol Hayrü'l-verâ

Beş namâzı terk idenler Hak didi Velev Terâ

Mücrimînin başı yerde olduğu gün Rabbi ide

Dileseydim sizi de kılardınız Yevme't-Terâ

Evliyânın başı tâcı sırr-ı mi'râcı namâz

Kılmayanın yok niyâzı yok buna çün ü çerâ

Hikmetin bilen namâzın günde elli kez kılar

Secdeden kesmez yüzünü görür anda mâcerâ

İblîs'in teslîti çokdur iki yerde yeri yokdur

Biri secde biri niyâz vaktidir ey Hak berâ

Kul ki secde ide kalbi arşa tutar yüzünü

Dahli yok İblîsin ol dem habs olur Tahte's-Serâ

Şu ki dost oldu ana oldu namâzdan da cüdâ

Sen de çok kıl ki Halîl denilesin fevka'l-u'lâ

Ey nüsha-i kemâlât âlem-i zât-ı şeydâ

Sen seni bilmeyince ne dinsün sana hayfâ

Kenz-i mahfî sen idin ol ezel varlığının

Sırr-ı belî sen idin elest deyince Mevlâ

Ortada varlığındır her yana ki görürsün

Güle zârîlığındır bülbül dilinde biltâ

Gülde görünen sanma gayr ola cemâlinden

Hârı bil celâlinden gel ikilikde yanma

Ahd-i ezelî gözle cândan yârini izle

Remzi duyunca gizle her güler yüze kanma

Fânî zevke inanub terk etme sen bekâyı

Cevheri taşa virüb çocuk gibi aldanma

Dürlü zînetle gelir nefs ü hevâ ü şeytan

Hiç birini dime dost mahv ider dîn u dünyâ

Mekâidle doludur fânî bu âlem ey Halîl

Gâfil olma sen aslâ ki görme nev-i keydâ

Cân ilinden geleni sanma eyleye unuda

Elest demin bileni sanma kâhil-i sevdâ

Kimseye âdet olmaz dilememek yurdunu

Kim sever ol vatanı ki yaramaya ferdâ

Dirmeğe dâne kuşlar ayrılır yuvasından

Gör ki hiç eğlenir mi gayrı yerlerde aslâ

Tiz tiz direr nasîbin korunub her yanından

İbret alır mı ol kim bunlardan efdâl gûyâ

Gör geyigi ne yügrük kaçar yâd illerinden

Recâî seni gaflet bürüdü meğer illâ

Kibr u hırsın illetinden kurtulub sağ olmağa

Ol Hekîme git ki adına dirler cihân-nümâ

Ucb u gadab ile kin u şehveti yok etmeğe

Başlıca cehli izâle asl-ı erkândır sana

Seb'a-i ebvâb-ı nîrân gördü gözün bi'l-yakîn

Terk-i dünyâ eyleyüb sedd eylemek sıdk u safâ

Kimdir o kim bu yedi başlı şahmerânı eze

Tâ meğer dâmân-ı Pîr-i mugânla çekdi cefâ

Nefs-i emmâreye cellâd mürşid-i kâmil gerek

Kibrit-i ahmer dinilen şâh-ı merdân-ı Hudâ

Kim ki örtmez bu yedi bâbı o nefsin başına

Oldu ol tâifeden ki kaldı fî dârı'l-lezzâ

Zîrâ bulmaz bu tabiat zulmetinden tam halâs

Nûr u zulmet dürlü zincir ile bağlı fî'l-gadâ

Hubb-i uhrâ hûri cennetden ki geçmez bir kişi

Geçdi dünyâdan deyüb sanma anı merd-i likâ

Dünyâ ukbâ ikisi hicâbdır didi Halîl

Ana olmak dileye bir Hak ehli bî-behâ

Gönüllere viren sadâ

Aşk-ı Hudâ aşk-ı Hudâ

Aşk remzini iden edâ

Aşk-ı Hudâ aşk-ı Hudâ

Derdlilere dermân iden

Mağrûrları vîrân iden

Cânda yâri mihmân iden

Aşk-ı Hudâ aşk-ı Hudâ

Aşksız olan nâdân olur

Görmez gözü zindân olur

Bulanlara seyrân olur

Aşk-ı Hudâ aşk-ı Hudâ

Söyleden ezelden belî

Çekdiren her şeyden eli

Çok âsîyi iden velî

Aşk-ı Hudâ aşk-ı Hudâ

Azîz olur nice zelîl

Aşk olunca kalbe delîl

Seni senden aldı Halîl

Aşk-ı Hudâ aşk-ı Hudâ

Nûr-i Ahmed'dendir aslı bil Ebû Bekr'e atâ

Sı Hudâ'nın sevmemekdir anı pek ulu hatâ

Nûr-i aynıdır Muhammed'in dû âlemde Ömer

Sevmeyendir anı Mahmûd'un yolundan mâ-adâ

İki nûrun sâhibi dâreynde yâr-i Mustafâ

Zinhâr anı hor gören buldu dû âlemde cefâ

Haydar-ı Kerrâr'dır o dördüncü üçün hâtemi

Ana bir noksan bulanlar olamaz üli'n-nühâ

Nûr-i ayneyn-i Habîb-i Kibriyâ Hasan Hüseyn

Pâkize oğulları bunlar İmâmeyni'l-verâ

Bunlara buğz eyleyeni diyemem kurtula hiç

Hışm-ı Kahhâr'dan, ammâ diğer söze yokdur rehâ

Cümle ashâb-ı Rasûl cân içinde sevmişem

Bî-garaz u bî-ivazlar oldular ehli'l-Hudâ

Zelle-i ashâb umulur afv-ı me'mûl anların

Hem de ihtimâl ki şefî' ola mahbûb-ı Hudâ

Dil uzatmam târih içre hallerinin zikrini

İşiderek çünki hikmetden değildirler halâ

Anların kadri yücesin fehm idemez fakîr

Olmayan irfân-ı Hak'da ey Halîl tâmmü'l-velâ

İhtilât etme bu nâsa yokdur anda hiç vefâ

Sanma bu sözü diğer söz ayn-ı kavl-i Mustafâ

Dağıdırsın fikrini ağyâra hâsıl söyle ne

Buldun ise uzlet ü tenhâyı bu ayn-ı şifâ

Söyledin ol Mahmûd'a ümmetliğini herkese

Ammâ sünnetini itmâm sana bilindi cefâ

Pes sakal ile sarık mı sandın anın yolunu

Bu minâredir alâmet mescîd ister ey kafâ

Bir ağaç geyse libâs saltanat-ı sultân mıdır

Sûreti terk eyle, sîret bul ki bulunsun safâ

Ol sûfî, sakalsızı sanmış ki müslüman değil

Ey Halîl bu humkını zınân eylemiş dinde kefâ

Hak yüzüdür yüzleri, kim dersen anlar evliyâ

Nazarıdır gözleri Mîm bulsa cânlar evliyâ

Hak celâlî perdesiyle sakladı bil anları

Akl-ı Küll'ün gölgesiyle var olanlar evliyâ

Ba'set-i şems-i Muhammed'in ışığı cânları

Her biri bir nûr-u Ahmed ulu kânlar evliyâ

Selc ü emtâr-ı Hudâ'nın hürmetine bunların

Katre ile buldular nîce ummânlar evliyâ

İşlerine ilmi irmez ehl-i fazlın anların

Kudret elidir Hudâ'nın bu sultânlar evliyâ

Bu sebebden anlara düşmân olan düşmân-ı Hak

İşte bilmezler kim olur taş atanlar evliyâ

Anları bir zerre gıybet iden atar dînini

Zîrâ sevmez ol ni'mete küfrânlar evliyâ

Buğz idenler anlara îmânsız giderler son nefes

Çünki bilir ayn ile nîce mekânlar evliyâ

Saklı kılmaz anlara Hak şark ile mağriblerin

Tayy ile bilir bulur nîce zamânlar evliyâ

Kim katında saklamaz ise hılâfdan kalbini

Saldılar kalbine pek çokça ziyânlar evliyâ

Rükn-i dînin dördünü Hak avniyle zabt itdiler

Mülk-i ma'nâ zabtına savaş açanlar Evliyâ

Bekke-i iklîm-i lâhût içre vahdet Kâ'besin

Eyleyüb tavâfı kurba kan saçanlar evliyâ

Anlar içün meskenetdir saltanat, hem meskenet

Saltanatdır, resm ü âdetden uçanlar evliyâ

Fâ-i fethin kapusında Kâf-ı Kurba vardılar

Pervâz açub Kulle-i Kâf'ı aşanlar evliyâ

Bazıları bir Nebî'ye, bazı vâris cümleye

Menzîline akl u ilm irmez gümânlar evliyâ

Sûretâ ol sana benzer görünüşünde ammâ

Arada var bin hicâbı, âlî şânlar evliyâ

Nefsine kıyâs idenler sonu helâk oldular

Anları çünki fenâda cân feşânlar evliyâ

Kalb içinde sem' ile basar gerek işitmeğe

Sözlerini görmeğe şems-i tâbânlar evliyâ

Ana kim yok mâ-sebak ezel saâdet hissesi

Görünür mü ol kubâb içre duranlar evliyâ

Gûyâ bir katre denizi vasf ider sizi Halîl

Her dû-âlem her demimde el-emânlar Evliyâ

Şerîat bekçisidirler ulemâ

Nebîler elçisidirler ulemâ

Hudâ emriyle nâzır Kâf'a anlar

Bu halk ecsâd olur bu halka cânlar

Siler halkın simâsından dumanlar

Uçmak dâvetlisidirler ulemâ

Bakan yüzlerine gufrâna irer

Basan tozlarına hüsrâna irer

Kıyan özlerine küfrâna irer

Hak muhabbetlisidirler ulemâ

Eğer yerde melek görmek dilersen

Bak anlara gönül irmek dilersen

Kıl anlara Hakk'a emân dilersen

Velî namzetlisidirler ulemâ

Yarın mahşerde bunlar Enbiyâ'ya

Katıluben giderler kibriyâ'ya

Vedâ' itmiş ucb u kibr u riyâya

Hak meşveretlisidirler ulemâ

O günün saltanatı bunlar içün

Gelir mi vasfa ârî cânlar içün

Kabirde hoş geniş mekânlar içün

Dünyâ mihnetlisidirler ulemâ

Saçarlar halka nûru va'z iderler

Nîce yerlerde kezm u gayz iderler

Bu halkın cehlin anlar mahv iderler

Ki nûr kuvvetlisidirler ulemâ

Dime ilmine uymuyor özü hiç

Sana lâzım değildir iç yüzü hiç

Dimez Hak'dan hılâfen bir sözü hiç

Hak emânetlisidirler ulemâ

Hudâ havfından anlar gülme bilmez

Meyl-i dünyâya yâhûd zulme bilmez

Ve Hak virmediğini alma bilmez

Din metânetlisidirler ulemâ

Değil bunlar görücü şekl ü sûret

Bu söz ma'nâ sözü mânende hür et

Ne duysan anı fikrinde nüşûr et

Ki nâr âzadlısıdırlar ulemâ

Sanma hor göre Hakk'ın kullarını

Garazsız gösterir Hak yollarını

Halîl ayaklarına ellerini

Döşer ru'yetlisidirler ulemâ

Felek benim neyime alış verişim sana

Cihân tozundan gönül silindi bir gel sana

Her yüceden yüceleşdi derdim senin içün

Ki yücenin teşrîfine yalvarırım al sana

Gönlüm açık kapında asıldı kapı oldu

Geldim ki görem seni bir revzeni del sana

Kapunda aşkın ile mest u hayrânım güzel

Ol günde ki denildi yâr-i Lemyezel sana

Yokluk oldu libâsım taht-ı fakr üzerinde

Cism ile mestûr iken var idi emel sana

Heykeli terk eyledim tefrîdi bulam deyû

Tâbi-i heykel iken iderdim cedel sana

Benlik zindânı beni zillete koymuş idi

İzzete irdim o dem ki didim güzel sana

Aşka sultân olalı feleklerdir gubârım

Saltanat yokluk oldu bağlayalı bel sana

Aşkından gayrı yârim yokdur iki âlemde

Çünki Halîl aşkını bulmuşdur bedel sana

Ey mazhar-ı sırr-ı Hudâ

Ey ibtidâdan ibtidâ

Nûr-i şefîk-i Mustafa

Meded ey ma'den-i sehâ

Meded ey mahzen-i vefâ

Çek yüzünden kaldır nikâb

Gözüksün âşıka mihrâb

Yandı ciğer oldu kebâb

Yeter lûtf et artık şehâ

Kenz-i kerem mûtî-i safâ

Değil misin bize nimet

Çekdir münkirlere mihnet

Fi'l-i yezîde bin la'net

Çeksün uhrâda bin cefâ

Hiç bulmasın asla vefâ

Fazlın kerem kılsın irâz

Diye Ahmed virdi mîrâs

Feyzin gözlerim El-Gıyâs

Lahmüke lahmî Ebu'l-Vefâ

Ellerimi açdım sana

Ey evliyâdan dîne tâc

Kisrâ-yı nefsden al harac

Dönsün güne her leyl-i dâc

Gitsin gîcelerde hercâ

Âşıklardan arşa ricâ

Ey vâkıf-ı ma'nâ-i sahîh

Eyleyen her sırrı vâzıh

Hakdır ancak sana medîh

Diyen Kur'ânda Hel-etâ

Alî adına bin senâ

Şîr-i Hudâ, şeyh-i şüyûh

Edyâne sendendir mensûh

Ahkâm-ı şirke kıl mefsûh

Bir dem kılub nazar bana

Ey bî-nazîr-i bî-behâ

Sana bel bağlayan vedûd

Buldu necât ey nâcî cûd

Düzâh nârından ol meb'ûd

Ebed görmez anda ezâ

Çün ol muhibb-i murtazâ

Ey cümle ârife melâz

Münkirlerinden El-Iyâz

Lûtfunla eyle ittihâz

Kuluz biz sana gedâ

Biz o günde didik belâ

Şîr-i Hudâ câna sürûr

Zülfikâr u zül-kevâr

İlme bâb-ı irfân virir

Şânında vardır lâ-fetâ

İllâ Alî zür-Rızâ

Kim ki kıldı sana niyâz

Nedir bildi nâz ile râz

Buldu devâlar oldu şâz

Hak'dan virildi çok atâ

Hayra tebdîl olur hatâ

Gözlerim ağlar ey Enîs

Vahşetdeyim gel kıl mûnis

Kemter-i kârânım Reîs

Ey nûr-i akdem mutlakâ

Senden gerek avn u devâ

Olmasa avnından şâbâş

Görmez gözüm çâr ile şeş

Feyzini sal misl-i güneş

Gark it nûra sen ey duhâ

Değil kılmak mahrûm revâ

Ey ehl-i menzil-i nusûs

İmâm-ı sâhib-i füsûs

Kâil-i gayr-ı Hakk'a sus

Didim Hak'da ol zü'l-Velâ

Görmez seni ehl-i garaz

Vardır fuâdında maraz

Bilmez vuddeke min faraz

Kâil ü kavli bi'l-melâ

İle'l-meveddeti fî'l-kurbâ

Tut elimi geçir sırât

Yedir cinânından simât

Kılam ebed Hakk'a ribât

Görüb likâî fi'l-bekâ

İdüb rızâya irtikâ

Değil reddin bana melhûz

Anın çün bin senâ melhûz

Olurum âşinâ melhûz

Sırr-ı ulyâna bi'l-mennâ

İdrâkle ahvâl-i fenâ

Senindir her şerrin kâtı'

Vechindir envâr-ı lâmi'

Dimekdir âyeti sâtı'

Seni gözler ola emlâ

Senindir hükm ile kazâ

Çekmeden bu farazla çağ

Çek sîneme aşkınla dağ

Her dağlar üstü cümle bâğ

Olsun avnın ile bana

Güller açılsın her yana

Aşkın bana geydirdi sûf

Andan kıldım Yezîd'e yûf

Ehl-i abâyım ey Raûf

İkrâr idüb cihân-nümâ

Bir oldum geydim abâ

Velâyetde mir'ât-i Hak

Senindir didi Zât-ı Hak

Mer'î senden âyât-ı Hak

Tevdî' itdi dâru'l-velâ

Hicret'de Rasûl-i Hudâ

Bana senin aşkın gerek

Gözlerime şavkın gerek

Vicdânıma zevkin gerek

Koyma hâli beni ber-câ

Yerde olam yâ ber-semâ

Seni bilmez ibn-i Selûl

İblîs'e gönül virmişdi ol

Firkatinle koyma melûl

Yevm-i şefâatde behâ

Sen kılma beni bî-nevâ

Aşkın ile olsam remîm

Tozlarımdır alâ cemîm

Aşkınla cânda bir cismim

Yokdur gayrı yol Rahmân'a

Ki andan irem Sübhân'a

Ol gün ki değişile ten

Eyle meded ol demde sen

İlet Muhammed'e irken

Kılsun her derdime devâ

Yerlerimiz olsun sevâ

Ey tabîb-ü tâhiri hoş

Bu bâtın u zâhiri hoş

Radiyallâhu ve radû

Anh âyeti ider ammâ

Sensin mazharu'n-numâ

Ey sırr-ı Zât-ı sırr-ullâh

Sensin sırr-ı likâ-ullâh

Ey nûr-i Zât-ı Nûr-ullâh

İbn-i Ebû Tâlib hümâ

Vâkıf-ı sırr-ı kul-kefâ

Hâmî-i dîn iklîmi ve illâ

Afvını mislini lâ

İdrâki cümleden bâlâ

Ashâb içinde bir zibâ

Var mıdır benzeri hâşâ

Bir demde kılar kevni tıyâ

Şirk ile küfre yok nümâ

Ey cevheri bütün eşyâ

Recâi bâbında gedâ

İrham yâ İmâmü'l-Verâ

Kalbim temizdir dime Hak disün seni bana

Da'vâcılar yalandır al bu haberi sana

Kalbi temiz olanın, dili söylemez anın

Mâdem ki söyler dilin, eğri döner her yana

Ehl-i nifâkın ayağı dört olur mu sandın

Yâ ki karn ile süser mi bildin anlasana

Ey içerim pâk diyen ya bu müşkilât nedir

Dilinde hem elinde gözünde ağlasana

Hak yoluna da'vet olsan kaçarsın kurt gibi

Şeytânına söz virsen dönme yok asla sana

Farzın dururken boynunda nâfile ararsın

Çamurdaki taşları boynuna almasana

Falan ile filânın hatırını kırmayam

Deyû Hak'dan i'râz itdin ey dîv dayansana

Sorarsam ma'bûdunu utanmaz Mevlâ dirsin

Gidüb Hak düşmânının kapusın çalmasana

Halîl'in yüzüne izhâr-ı sadâkat idüb

Nemrûd-i nefs ile inkâr içre kalmasana

Dervîşin düşmânı nefsi her cefâ ana safâ

Her kim ana darb ider bulmaz cezâ illâ vefâ

Her işin zuhûrunu Hak'dan bilir, gayruda suç

Bulamaz, nefsinde ancak diler ol câna cefâ

Tutsalar yakasını bin defâ yere çalsalar

Hiçbirine öf dimez hem dili söylemez kefâ

Afv kıl yâ Rab beni, sonra bana güç ideni

Zîrâ her cefâdan olur bana esbâb-ı afâ

Afv u ıslah idenin ecri hemân Hakk'a bî-reyb

Ey Halîl bu kavl-i Hak'dır vâsıta çün Mustafâ

Ey ki benden habersiz çokca levm itdin bana

Şimdi de hoş gülersin hayf olmaz mı bu sana

Dimedik söz komadın hor görmeğe beni

Yüzüme senâdasın işini düşünsene

Hayr içün göndermişken seni cihâna Bârî

Bu maksadı unudub döndün ellibin yana

Sûretâ bir dost gibi görünürsün velâkin

Ayrılınca huzûrdan döndün uzun evrâna

Sen eski hâllerini hiç tebdîl eylemedin

Sanırsın kendini tâbi-i râh-ı Mevlâna

Didim sana ki derdinin devâsı sendedir

Alçak bil seni cümleden hürmet it hayvâna

Sen sana re'ye mâlik olma terk-i tedbîr it

Zîrâ kılar tedbîrini rehber-i Hak sana

Hiç bir hâle sebâtın yok bâri ağla dâim

Ey Halîl gözyaşı me'mûl dermân olmak sana

Ey asl-ı her vücûdun, mefhar-i arz u semâ

Ey mazhar-ı sırr-ı pâk Lâ Kinnallâhe ramâ

Kim seni ide idrâk söyledi Hak E'taynâke

Limen vecede erselnâke ile'l-külli keremâ

Müstakbel ile sâbık her zıt ile mütâbık

Hükmünde hep muvâfık yerci'u vâkıfun nedemâ

İşitdi çün Enbiyâ sana innâ fetahnâ

Cümlesi ümmet oldu ve'l-emlâkü hademâ

Tutan elini bildi ki kudret eli nerde

Döndü vücûdda buldu ki kalmışdı ademâ

Vasfınla şevke gelen tıfıl seni bilir mi

Kadd-i îmânda meşî yokdur henüz kademâ

Dînini dünyâsına satan mağbûn sanır ki

Muhammed ümmetidir Ebedemâ vecedemâ

Kendini mü'min bilüb hor gören bu Halîl'i

Kapusında O Şâhın Harâbe'd-dâr u hedemâ

Âşık yârinin gayra didiler itmez vefâ

Bu yüzdendir herkese tanınmışım bî-vefâ

Hiç bir ahdimde sâbit değilem ancak sana

Eylediğim uhûdun tâmındayım zî-vefâ

Ehl-i dünyâ olanın gözü vefâsız görür

Olayım derken senin indinde merd-i vefâ

Ne çâre ki anlamaz ma'zûl-i sem' olanlar

Kalbi mahtûm olanın cümlesi hasm-i vefâ

Eylediğimin berri asla re'yimle değil

Zîrâ terk eyleyemem aslıma cüz-î vefâ

Ol bî-îmân mağrûrun zühd ile kibri tamâm

Bir mücessem hîledir idemez re'y-i vefâ

Sırtındaki libâsı hücceti gibi sanur

Tavusa benzer ahmak aramaz semt-i vefâ

Kisveyi giydim diye özün Âdem zu'm ider

Sana vefâ mı ider, bulmamış kendü vefâ

Avretinin izniyle kenefe giden meftûn

Zann ider ki idecek ana avratı vefâ

İnân-ı ihtiyârı bağlı olan zennîne

Anı sanma ki erdir umulur şemm-i vefâ

Dünyâ cîfesi içün yalan irtikâb iden

Aslında İblîs olur eyler o zemm-i vefâ

Kendine hürmet olunsa zu'm ider hakkıdır

Terk-i hürmet ideni haml ider aks-i vefâ

Hürmet itme haddini bilmeyen nâmerde hiç

Hakk'a düşmân olursun idüben redd-i vefâ

Halîl bu halkda arama eğer ârif isen

Mahdûd olan ne bilir ki nedir hadd-i vefâ

Bârekallâh ey sabâhın meşrikayni merhabâ

Her kubâb-ı heftede rengi eyledi gıpta sana

Sen seni setr eyledin, setrin güzel izhâr eyle

İşte oldu her hakîkatin bu dem ayân bana

Esbahu'l-Mülk didim sâhib-i mülk olan içün

Ey güzel Sâhib-i Mashûb kün müdâmen indenâ

İşrakat min nûrikum nûri'l-Hudâ bil-Mustafâ

Lâ habîbe gayruhû lâ Rabbe illâ Rabbunâ

Ey Halîl sen bu dem innî zâhib söyler isen

Kad sadakte söylenir, necevte min Nemrûdinâ

Ey tâlib-i vasl-ı likâ, gel seyre gör bağ-ı Bekâ

Bağ-ı İrem zerre değil Pîr-i mugân bunda sekâ

Sen bunu görmedin ise, bâbına irmedin ise

Gözün Hakk'ı seyre değil, görmüyor anla mutlakâ

Bilmezsen İsm-i A'zamı cümleye eyle ta'zîmi

Gurûr sonu hayra değil, bilmez ehl-i Hudâ şakâ

Ol ki bilmez Ricâl-i Hak, olmuşdur ana âl-i Hak

İlimde zî-behre değil, menzilidir dârü'ş-şekâ

Hudâ'sını ârif olan, Halîl gayrı sârif olan

İltifâtı dehr'e değil, ilâ mâyeşâu rakkâ

Derdine ey bulmayan henüz şifâ, anladım ol gülle değildir

kafâ

Çıkdın ortaya merd olmuşum deyüb, kılmamışsın ahdine

henüz vefâ

Hak belâsı gelse nâ-hoş görünür, gözlerine râîdir çün bî-

safâ

Ey tabîbden bî-haber her dem merîz, derdine dermânı

bilmedin cefâ

Şekeri dermân mı sandın tûtî sen, ol ider hevânı tervîc

bi'l-hafâ

Sen seni Kâmil mi sandın cehl ile, gabn u tuğyân sende iken muhtefâ

Gûşe ile kesreti fark içresin fark-ı farkı geçmedin firâkın kefâ

Sen Halîl'i bilmedin ey nâ-murâd, Kâinatın nûrudur nûr-i Mustafâ

Bu ahkâm-ı şerîatden hediyye olur ihvâna

Şerîate riâyetdir Hudâ sevgisi Mevlânâ

Tarîkat göklerine yol Şerîat kubbesindendir

O kim irmedi kubbeye ne bilir ism ile esmâ

Rızâ-ullâh'a irişmek dilerim diyen Halîl

İder ihrâc zevâcirden kebâirden kıl istihsâ

Hudâ'ya hamd eyle tezkîr ismi hem senâ olsun

Anın emriyle nehyini o kim bilmez olur a'mâ

Anın gayrısını sevmek ve gayrıya buğz itmek

Diğer bir şahsa kîn itmek ve görmek nefsini a'lâ

Hased eylemek İslâm'a kalbi uymamak i'lâma

Hakîr nazarla İslâm'a bakmak ümîd-i mâsivâ

Özürsüz fakrdan korkmak kaderlere hılâf itmek

Fakîri maskara kılmak tamah kılmak ale'd-dünyâ

Hak ni'metine fahr itmek ve hem harâma kibr itmek

Ve dîninda zaîf olmak suç idene sükût hâlâ

Ve kendinde bulunmayan sıfât ile olan medha

Bulunmak râzı il aybın dimek aybını idüb ihfâ

Ni'met-i Hakk'a küfr itmek şükr itmeyüb fikr itmek

Gayreti gayr-i dîn itmek hor hükmü bir kazâ

Unudub Hakk'ın ihsânın açmak şânında lisânın

Hukûku icrâ itmeyen unutmak görmemek hâşâ

Dönüb Hak'dan hevâ sevmek dünyâda hîleyi ivmek

İbâd-ı Hakk'ı aldatmak sevinmemek hiç İslâm'a

Hak olan yerde kıskanmak günâhlarına hoşlanmak

İslâm'a sû-i zan itmek gâfûr-ı Hak'da isyâna

Unudub Hak'la uhrâ'yı gafletle bulmak hüsrâyı

Kendi nefsi çün uhrâyı gadab kılmak görüb ednâ

Dünyâyı cem' içün ilmi okumak yâhûd okutmak

Ehlinden ilmi ketm itmek ya olmak bî-amel da'nâ

Bu nâssın medhini sevmek ilm yâhûd amellerle

Ya ilm u a'mâle fahr itmek ya dinde eylemek da'vâ

İlm ehlini hor görmek ana ta'zîmi zor görmek

Kavl-i Hakk'ı şor görmek dinilmek iken aslâ

Bid'atler ile âdeti dünyâ ile cemâati

Göstermek aks-i tâati dimek fâsıklara eyvâ

Hudâ'nın sevgilisi evliyâya hoş görünmeyen

Bir işi kılmak ya söylemek ya kılmak gayreti gayrâ

Parayı eylemek taklîd ve korkmak nâssın şerrinden

Fesâd-ı dîn ü nisyân eylemek Kur'ân mâ-yütlâ

İki güleş tutan İslâm birinin düşmesin sevmek

Büyük küçük tahâretsizlik hem itmemek istibrâ

Şerâit-i vudu'dan birini terk eylemek hem de

Zarûretsiz mahal-i avreti kılmak gözlere ifşâ

Yâ diğer kimsenin avret mahâline nazar itmek

Ve hayz içre olan hâtuna olmak sakın cim'â

Vakt gelmeden önce ya geçirmekle namâz kılmak

Şerâit-i salâtı eylemek noksan meğer özren

Hâtunlar saçına saç eklemek ya eylemek arzû

Döğme eylemek ya eylemek ale'l-a'zâ

Yüzünden tüyleri yolmak ya arzu eylemek anı

Zarûretsiz musallînin önünden geçmesi kat'â

Bir ehl-i karye tamâmı ya bir kısmı zarûretsiz

Cemâati iderler terk umûm-hâneye gitmek yâ

Yalınızca sefer kılmak hâtun kişi olana hep

Özürsüz Cum'a terk itmek olur erkeklerde bu da

Mesâcidde kuûd içre boyunlara basub geçmek

Halkada serbest oturmak ipek altunla bir kısma

Er olanlar hâtunluk eylemek ya hâtunlar erkeklik

Hâtunlar halka karşu salunub zînet ile faraza

Libâs içre olan isrâf ya eylemek teğayyür

Musîbetde fîğân itmek yâhûd saçın idüb yolmak

Ölünün geçmiş ahvâlini zikr itmek ya işitmek

Ye's itmek mersiyye itmek kuûd-i kabr ale'l-mevtâ

Nazar kılmak cenâzeye kadın kabristâna gitmek

Hudâ'ya vaslı bilmemek arzu dimek ya veylâ

Dilemek borcu bilirken yok iktidârı vermeğe

Ümîd itmek taleb itmek zekât ile diler veylâ

Zekâtı eylemek te'hîr var iken almak dilenmek

Kıldığı itdiği evlâdı gayrıya yâşâ

Mütebâki suyu esirgemek her bir veche ile

Zarûretde olana yardım itmemek ve fi'l-kurbâ

Hudâ'dan yâ ki hayr-hâhdan gördüğü iyiliği

Ne gördüm diye inkâr eylemek aksen veya kavlâ

Ramazân-ı şerif borcun temdîd eylemek diler

Ramazân-ı şerîflerin keffâretsiz anı faslâ

Vakit varken edâ itmemek zevc evindeki hâtunlara

İzinsiz ya ki nâfile oruc tutmak ilâ mâşâ

İki bayram dahî dûr-der gününde savm ile olmak

Fıtr bayramı ilk gün sâim olmak gayrı müştekâ

Gücü yeterken hacc edâyı farzı te'hîr hem

Hudâ ismiyle râzı olmadığı taleb lâ lâ

Hâtun zevcinden izinsiz azîmet eylemek hacca

Harem'de eylemek niyet suça bu olmaz insâna

Ve satmak celd-i kurbânı ve hayvâna nişân itmek

Keyf içün hayvan öldürmek eti yinmez ise ammâ

Keserken hayvanı zahmetle kesmek ya hakk'dan

Diğer ismiyle kesmek kan yimek lâşe ölü fi'lâ

Vücûda şol ki zarardır ya mi'de almazsa anı

Özürsüz yimek hem fâiz virüb almak ve ibtilâ

Bugünlük bu kadar hıfz eylemek vâcib görüb sonra

Tamâmı dörtyüzaltmışdır Hudâ dilerse var inşâ

Salât ile selâm olsun Rasûl'e âl ü sahbine

Halîl'den cümle ihvândan Hudâ'ya hamd ü lâ yuhsâ

Terk et gülü ağlama

Bülbül cânım dağlama

Hak'dır senin murâdın

Aks-i sağı sağlama

Güller solar Hak solmaz

Kâmil sözü aks olmaz

Aşkın hükmü naks olmaz

Yâs bağını bağlama

Görünce bu faslını

Unutdun mu aslını

Diler isen vaslını

Sür'atle git çağlama

Ey avvâre külhânda

Kaldın esîr zindânda

İşin ne bu mekânda

İşini koy sağlama

Korku senin neyine

Gel devam et meyine

Halîl uyma re'yine

Teslîme uy ağlama

Derde saldın en sonu beni sonsuz ey Çeleb

Öyle dert ki çaresi olmaz onsuz ey Çeleb

Arar idim ben seni dağ u taş sahrâ kenâr

Yalın ayak başı açık gîce gündüz ey Çeleb

Sanur idim pek uzak benliğim imiş tuzak

Olmaz imiş gönlüm hiç durmak onsuz ey Çeleb

Bana yârimden yakın olduğun bildim yakîn

Geleli vaslın demi olmam bunsuz ey Çeleb

Aşk ateşi yakmağa odun arardı Halîl

Şimdi sönmez ateşim hiç odunsuz ey Çeleb

Bu firkate dayanamam

Medet yâ Rab meded yâ Rab

Hasret oduna yanamam

Medet yâ Rab meded yâ Rab

İblîs ider bana hücum

Emmâreye yetmez gücüm

Gidem derim komaz suçum

Medet yâ Rab meded yâ Rab

Sevmediğini severim

Meclislerini iverim

Niçün dirsen ben ne derim

Meded yâ Rab meded yâ Rab

Mescid hoşa gitmez bana

Durmak isterim dışa yana

Sözün kime dirsen bana

Meded yâ Rab meded yâ Rab

Hamiyyet-i câhiliyye

Ya olmuşam mâiliyye

Bu hal itmez nâiliyye

Meded yâ Rab meded yâ Rab

Senden uzak ider beni

Bildirmeyüb bana seni

Halîl söyler meded Ganî

Meded yâ Rab meded yâ Rab

Derdime dert katıyor

Çağırırsam Rabb u Rab

Hem Har u verd artıyor

Çağırırsam Rabb u Rab

Doğar bin bin güneşler

Câna virir ateşler

Münkir dir ki ne işler

Çağırırsam Rabb u Rab

Aşk ateşi yanarım

Hem su olub kaynarım

Kazanımda oynarım

Çağırırsam Rabb u Rab

Gökden yere inerim

Burakıma binerim

Hem izine dönerim

Çağırırsam Rabb u Rab

Döner yine çıkarım

Yağmur olub akarım

Sellerle yüz yıkarım

Çağırırsam Rabb u Rab

Yüreğimde şems u mâh

Lâ ilâhe illâllâh

Cândan gelir sadâ âh

Çağırırsam Rabb u Rab

Sen burada zelîlsin

Zelîllere delîlsin

Bir an gelir Halîl'sin

Çağırırsam Rabb u Rab

Bir hoş kâr imiş bildim şimdi ben kâr-ı edeb

Gülistân imiş meğer sâlike nâr-ı edeb

Kulu alır gidermiş Hazreti Mevlâsına

Yok remzini söylermiş mâlike vâr-ı edeb

Safâdan ön safâsı ehline var vefâsı

Olmazmış gönlü kâsı olanın yâr-ı edeb

Dünyâda hem uhrâda hem de ind-i Mevlâda

Mu'teber vesîledir kulda âsâr-ı edeb

Halîl nidâ eyledi Ey güzeli sevenler

Dizilmiş bekler sizi yolda ebkâr-ı edeb

Teslîm oldu şân-ı aklın cevher-i rûh oldu kalb

Bil hevâ düşmânı aklın sırr-ı fütûh oldu Kalb

Akl-i kâmilin sözünde azlık olur her vecih

Cehl ile i'tirâf dergâh-ı sûh oldu kalb

Bilmemezlik semtini dâim tutar akl işidir

Benlik İblîs ten sefîne gibi hem Nûh oldu kalb

Akl ider cem' her şeyi halvetde dâim seyr idüb

Her ne ki şehvetdir anı terke sütûh oldu kalb

Nefs-i emmâre olur Nemrûd, âteş-i dünyâdır

Akl iki cihânda Halîl şems-i vüzûh oldu kalb

Kalb sarayına duhûl it kîl ile kâlden geçüb

Hak sivâsından udûl it şehr ile sâlden geçüb

Aklı terk it hâle gel cümleye oldur asl-ı kâr

Aşka ulaş durmadan iç vecd ile hâlden geçüb

Zîrâ ol aklın senin düşünce nefs olur

Varamaz ol yârine hiç mülk ile mâldan geçüb

Akl ana sanma denilir hırs ve şehvet mağlûbi

Dîvdir o ehl-i gadab anı koy dalâlden geçüb

Nefs-i emmâre odur, sen ne sandın akıl odur

Hâdim-i şeytân münâfık anla melâlden geçüb

Akl odur ki nef'i cümleye koyar her nef'i

Kalb odur ki Hakk'a virir cümle-i âlden geçüb

Âr-ı dünyâ âr-ı sâir eyleyen ehl-i hevâ

Sûretindedir sadâkat tathîr-i bâlden geçüb

Hüsn-i ahlâkdan şu ki ayrıdır akla yaramaz

Akl irişmez her kemâle zann u zılâlden geçüb

Aklı mesmûm olanın ilmi dalâldir şüphesiz

Varmaz tahkîke aslâ bu istidlâlden geçüb

Şânı yüzünden ikidir akl-ı insân her zamân

Biri maâşdır biri maâd olur hâlden geçüb

Kim maâşa uydu ise Hak rızâsından baîd

Kim maâda uydu Hakk'a vardı hayâlden geçüb

Tanrının arslanı Ali Ebû Müslim cümleye

Akl-ı maâd ile cemâl buldu celâlden geçüb

Akl-ı küllin şân-ı uzmâsından eser her ukûl

Kim Muhammed'dir anı bul sûfî halelden geçüb

Şems-i Kâmil olmak ister isen fevka's-semâ

Tut Halîl'in sözünü humûm-i zevâlden geçüb

Eğer sâlik sana keşf olduysa kamû uyûb

Sakın dime ki tard ider seni Settârü'l-uyûb

Ukûl-i halka dehşet virecek söze merâk itme

Anı dirsen, fakat hâlini bilür âlimü'l-guyûb

İder Hak seni imtihân tamâm cennât u gılmânı

Muvakkat perdeden ider irâe bitmeden zünûb

Anı hiç görerek Hakk'a gidersen vasla irersin

Eğer bakdın veya didin ise bu'de seni koyub

İder Hak yerini dûzah, bu halkın ağyârı pes

Kalır sende o da birgün, gider tamam seni soyub

Bu hâl içün sana mürşid gerekdir seni hıfz ide

Geçire vartalardan ey Halîl doğruca yürüyüb

Kendini bilenlere mevt oldu Hakk'a kar'-ı bâb

Cân olunca aşka mahrem fânî olur şûri-âb

Çünki doğmakla ölümü namzed itmişdi anı

Mevti de doğmakdır aynı ol yere ahsen meâb

Ger buraya göz yumar iki açar iki bilir

Her tarafı görünür bu âlemin kubbe-i kubâb

Bir cihânı seyr iden ikisini görse n'olur

Var kıyâs it ehl-i aşkı mevt anadır kâmiyâb

Tatlı cânım var diye sevmese mevti doğru mu

Câna cân bahş iden ancak mevt olur fî külli bâb

Dâvet olununca Hak'dan durmayub bir an gider

Çün Hudâ'sı alır o cânı uçar sanki şehâb

Güzel ahlâkı olan güzelce irer Rabbine

Çirkin ahlâk sâhibine olur mevt hemm ü ikâb

Âlem-i berzahda mevt olan doğar bu âleme

Çün bu mücerret hayâl gide bekâya ide tâb

Doğmuş olur buradan da ol ebed gülşenine

Vay ana ki yok îmânı karşular ol dem azâb

O sonsuz âleme gel gör ne îş ü ni'met-i câh

Bu fânî derdi gerekmez geç buradan ey lübâb

Yalnızlığın görüb merkad'in itme nefreti

Ünse yol bul ayn-ı Âdem oldu her avuç turâb

Ey Halîl sen mevti gözle mevti iste mevte gel

Zîrâ mevtin gayri ne ki var bu âlemde serâb

Zîr-i beşerdeyim deyüb iftihâr eyledi gabgab

Belki hoş yerdeyim deyüb istisâr eyledi gabgab

Temsîl idiyorum deyüb dervîşlerin usûlünü

Sâhibinin gelmesine intizâr eyledi gabgab

Durur isem zikr-i hafî yürür isem cehr iderim

Teslîm ile tak takâti i'tibâr eyledi gabgab

Hiç abdestim bozulmuyor namâza çün vesileyim

Peygambere hizmetini ibtidâr eyledi gabgab

Fakr içindeki ma'deni Halîl senden öğrenerek

Şimdi bu da senin gibi iftikâr eyledi gabgab

Terk-i salât eyleyenden kıl firâr âl-i cenâb

Hak rızâsını dilersen eyle pekce ictinâb

Hedm-i dîn idendir anlar zinhar itme i'timâd

Sözüne hem özüne söylerse de her dem savâb

Hayrından Hakk'a sığın ki nefsine hiç hayrı yok

Sana hayrı mı dokanur susma cânım vir cevâb

Kâr u kesbi ekl u şürbi bil ki bâtıl her işi

Hakkı duymaz aslâ kalbi çok güzel andan devâbb

Ekmel-i âlem Muhammed Mustafâ'ya farz idi

Tâ gidince ey Halîl ferdâya o ekmel nevvâb

Basîret gözünü feth eyler ezkâr-ı Hudâ tâlib

Hemân zikre devam eyler bil ebrâr-ı Hudâ tâlib

Huzûz-i nefsi kat'iyyen harâm ola ya helâli

Değil edeb meğer zarûrî, icbâr-ı Hudâ tâlib

Eğer hâlât-ı zâkir tesvîlâta ger bu'd ile olsa

Ana halvet enîs olur bil esrâr-ı Hudâ tâlib

Dilerim hârice çıkmak veya nâsa bilinmesin

Avlar münkâd-ı şeytânı çün eşrâr-ı Hudâ tâlib

Gîce gündüz gûyâ enfâsıdır zikri komaz ya hiç

O kim tâlib-i hakkâni bil ahrâr-ı Hudâ tâlib

Anın zikri, anı her yandan alır, arı emsâli

Komaz hiç hâline Halîl kıl ikrâr-ı Hudâ tâlib

Beni her kim severse Hak didi sevgim ana vâcib

Anı sevdin ise hizmetini kıl her dem ey tâlib

Dilersen ni'metin şükr it dilersen devletin zikr it

Dilersen vuslatın fikr it ki halk mağlûb ile gâlib

İhsân edene rahmeti güvenene kifâyeti

Sakın itme şikâyeti bulun rızâsına râgıb

Sana vardır alâmet ol Hudâ'yı sevmeğe hoşca

Ki ya'ni her seven sevgilisinden olmadı gâib

Arar tenhâda mahbûbu bütün aşıkı matlûbu

Eğer sevdinse O hûbu O kaldı gitdi metâlib

Gözün görmez diğer kimseyi sen de Hakk'ı sevdinse

Çekil anın çün tenhâya Halîl feyze ol câlib

Hîlesi çok ol adûnun zinhâr aldanma münîb

Şekl-i hazarla gelir Hak sûrete kanma münîb

Âyet ü hadîs okur İblîs nîce emsâl ile

Ya'ni ruhsata davet ider varma münîb

Fazl-ı Hakk'ı zikre der-meyân ile meydân okur

Kandırır butlâna seni asla aldanma münîb

Şer'i tut semt-i azîmet ile Hakk'a sa'y kıl

Hem hakîkat iste her dem aslâ usanma münîb

Asrın a'ceb hâli var şimdi hani kâmil diye

Dürlü iğvâ eyler o sen anı Hak sanma münîb

Eyliyor kasd ol sana ki ala îmânını hep

Uyûben zinhâr ana odlara sen yanma münîb

Arkadayım ben sana dostum deyû hîle kılar

Gâfil olub bir an içre ana dayanma münîb

Ey Halîl ucba düşürmeğe nidâ kılar seyyâh

Uykusunda çağırır ol demde uyanma münîb

Anlar isen ma'nâdan dinle sözüm ey lebîb

Kavl-i Hak olmaz ayn ile bil şaşma bu yerde edîb

Nîceler bu merkez içre tarda düşdü bilmedi

Zîrâ mülhid oldu, sanub kendini gerçek habîb

Hark-ı âdât fenâdır hârika her kâmile

Sanma âdât-ı Hudâ'dır kıl teemmül ey hasîb

Çün Tarîkatla Hakîkat Şer'-i şerîf hâsılı

Mârifet de aynıdır gayri diyen oldu mühîb

İsm-i Gufrân ile Rahîm'i anarsan bil Halîl

İsm-i Adli ahz ider seni ki şer'ine rakîb

Ol ezelî bulmağa gerçekle ol murâkıb

Emr-i Celî görmeğe dîlinle dol murâkıb

Ger saâdet güneşin bekler isen uyuma

Unut kevn ü zamânı sağ ile sol murâkıb

Irakda ne işin var sen de olunca bütün

Murâdâtı bulmağa bir ulu yol murâkıb

Yerler ile göklerin cümlesini koy da geç

Zîrâ senin makarrın cümleden bol murâkıb

Himmetini yüce tut öyle aç ki kanadı

Anın altında felek görüne hûl murâkıb

Bu toprak ile suyu koyub şarâb-ı aşk iç

Deryâ-yı aşka nisbet felekler göl murâkıb

Dalub ebhâr-ı aşka esrâr-ı dürri bulsan

Halîl gibi söyleme sen hamûş ol murâkıb

Hubbifillâh buğzufillâh her kula olmaz nasîb

Hak içün buğz eyleyemez aslına olan garîb

Hubbilillâh menzili bâlâya erdirir seni

Buğzulillâh lûtfa erdirir kulu bil ey habîb

Hubbilillâh idemez gâfil olanlar fi'l-umûr

Buğzulillâh eyleyenler her dû âlemde mehîb

Gir Tarîkat yoluna terk it sevâd u ebyâzı

Leyl ü nehârı koyarsan Hak ile oldun edîb

Terk-i dünyâ eylemek bir rütbe-i bâlâ olur

Hubb-i dünyâ ile îmânsız gider hem çok lebîb

Tâbî-i Kârun olur ferdâyı mübeddîl fânîye

Hak hitâbını duyar Halîl kılan Hakk'a hatîb

Geçdi ömrün ey azîzim bulmadın sâhib libâb

Bir hakîkat ehlini sen kılmadın Mevlâ'ya bâb

Kîl ü kâl ile geçirdin rûz u leyli her demi

Olmadın, îcâb eylemişken bâb-ı Mevlâ'da turâb

Bulduğun îmân u ihsânın tefahhus kılmadın

Sâra yevmen mâ mezâ min ömrike illâ gâb u gâb

Men erâ necmü'l-hamdi fehtedâ bi'l-külli fâza

Kad racea min külli zembin sâha ilâ Rabbihi zâb

İnnî sâilün bi-Rabbi kevnî câra'l-Mustafâ

Olmuşum bâbında anın tâir-i misl-i zübâb

Ben Halîl'im hullet-i Ahmed'e müjde gelmişim

Ebu'l- İslâm'ım muârız olmayın siz ey şebâb

Dir hakîkati görür mü gözleri mahcûb

Ana gerek musaffâ olan mir'ât-ı mahbûb

Bâde-i hamr-ı ezelî mestâne olmayana

Bahs-i aşk bir belâdır değildir ana matlûb

Hastanın iştihâsı gösterir balı acıya

Çünki ta'mında zevk marazdan oldu ma'yûb

Ol ki ezelden yitmiş nisyân-ı ihtiyârı

Hudâ'yı zikr idemez çünki idrâki meslûb

Hudâ bu esnâf-ı halka kılmış dürlü nazarla

Kimi lûtfuna mazhâr Halîl kimi de mağzûb

Vahşet beni almış yâr

Kurtar Sen beni yâb yâb

Ziyânlara dönmüş kâr

Çıkar Sen beni yâb yâb

Yâdımı yâr sanmışım

Pek çokca aldanmışım

Yâd oduna yanmışım

Ayâr Sen beni yâb yâb

Sandım zarârı kârdır

Düşmânda vefâ vardır

Demedim uyku ârdır

Uyar Sen beni yâb yâb

Dönmüşüm yüzüm senden

Lezzet bulunca tenden

Benliğimden erkenden

Kopar Sen beni yâb yâb

Recâi'yi huyundan

Al geçir yâd köyünden

Ezel sağlık suyundan

Suvâr Sen beni yâb yâb

Görme halkı sana direm halka bakdın yine hep

Hakk'a kıl azmini, cümlesi Ana âyine hep

İki kulak virdi Hak sana bâri bu sözü duy

Gelmedin insâna, daldın hayvanât huyuna hep

Gece gündüz derdinin esâsı karnındır senin

Baksana bakar hûta aslı olan soyuna hep

Bir iki gün eski giy anlayalım ayârını

Dönmüşsün ol tavusa her dem bakar tüyüne hep

Ey Halîl âşık isen ol yâre, bakma gayriye

Zîrâ âşıklar bakar mâşûkunun köyüne hep

Şifâ-i cân ve hem her derde dermândır gönül hikmet

Ulu ihsân ve hem her yerde emândır gönül hikmet

Sana seyr-i semâ-yı lâhûtî kılmağa refrefdir

Kanad yeri 'ummâ-yı Nâsûta tândır gönül hikmet

Makâm-ı fark ile cem'i ve cem'ül-cem'i bulmağa

Hakîkat kâribânına mâh-ı tâbândır gönül hikmet

Serâ-yı li Mâ-allâh'a bulunmaz misli bir rehber

Maârifde de bil ki Şâh-ı Hûbândır gönül hikmet

Tamâmen kâinâtı devr ile olur mu İbrahim

Eseri iki cihânda bî-nîşandır gönül hikmet

Ümîd kesme ey dervîş benden bu sözü işit

Birgün sana da dirler al da nasîbini git

Boşa değil gözyaşlar ki maksûd içün akar

Terk idince ağyârı dirler bu meyi nûş it

Çünki çok cefâ kıldın kalkub nîce yıkıldın

Aşkımızla yakıldın yürü ref'i teşvîş it

Gel gir yola dîvâna eriş ulu dîvâna

Ayak at merdivâna maksad-ı aslı pîş it

Çalışanın sa'yi boşa gitmez çünki Halîl

Gel dîve uyma rehber it kendine bir yiğit

Hak erleri değil midir bu âlemde bulan necât

A'dâsının hîlesinden düşmânının arzusun at

Kıskanmakla büyüklenmek, hem de kendin iyi dimek

Kâkımakla kin eylemek şeytânın bâzusun at

İnâd itmez insân olan yalan diyemez cân olan

Hak sözlerini gel oku gayrilerin yazusun at

Şernâmesin ele aldın fikr-i bâtıllara daldın

İkiciye ne aldandın ko hınzîrın arzusun at

Halîl seni uyandırır uyma şekl-i beşer deyû

Fitnecidir tatlı zâlim bu cihânın cazusun at

Kurtar beni firkatden vuslatını tiryâk it

Çıkar isem hilkatden hasletini ilhâk it

Gayri yoldan beni kes Sensiz aldırma nefes

Sen ol kalbimde heves vahşetini ihrâk it

Tâ yolundan bilmeğe gayra meyil kılmağa

Sekrinden ayılmağa dehşetini işrâk it

Artdırır tahayyürünü hem iki teğayyürnü

Dönsün sana boynunu sefînesin ihrâk it

Koma var dîvârının Eserin gulâmının

Bu Halîl'in aşkının Şerbetini ezvâk it

Mevlâm seni dilerim ben

Gel de bana dime git git

Yüzüm sana dönerim ben

Gel de bana dime git git

Senin içindir sevdiğim

Yâdlarına yâd olduğum

Adlarına ad olduğum

Gel de bana dime git git

Kendim oda salarım ben

Deryâlara dalarım ben

Gelme dirsen ağlarım ben

Gel de bana dime git git

Herkesin bir sevdiği var

Ben eylemişim seni yâr

Kovar isen eylerim zâr

Gel de bana dime git git

Kullar ki dostuna irer

Her biri bir fikre gider

Benim virdim birer birer

Gel de bana dime git git

Kalkınca işimiz dirler

N'olur teşvîşimiz dirler

Sevdâlı cân seni diler

Gel de bana dime git git

Uyur iken uyanırken

Ger atsan oda yanarken

Sevgin unutmam ölürken

Gel de bana dime git git

Müştâkınam al cânımı

Yerlere döküb kanımı

Kabul idüb kurbânımı

Gel de bana dime git git

Mevtim ki sana seferdir

Ol bana kand u şekerdir

Senden ayrılık sakardır

Gel de bana dime git git

Münkir olan hâra gül der

Gülü atub hâra gel der

Halîl'e dîl ile buldur

Gel de bana dime git git

Ey bu halkın fesâdı

Bu da'vâyı ko da git

Virdin hayra kesâdı

Bu da'vâyı ko da git

Cibril senin düşmânın

Vefâ itmez pişmânın

Sonu bed karışmanın

Bu da'vâyı ko da git

Ol Ahmed'in mürşidi

Hak'dan Cebrâil idi

Münkir gözün görmedi

Bu da'vâyı ko da git

Ne eyledim dimişsin

Dînini çiğnemişsin

Vâra yok söylemişsin

Bu da'vâyı ko da git

Mürşîd gerekdir sana

Erişdire Kur'ân'a

İrmeğe ol Subhân'a

Bu da'vâyı ko da git

Seyr eyle pek göre ta

Mü'min olmuş sûretâ

Gözün irmez nûra tâ

Bu da'vâyı ko da git

İçin değil Hakk'a kul

Ağzında kâle yekûl

Seversin şerri nukûl

Bu da'vâyı ko da git

Didin Mürşîd ne ola

Gör hem işid ne ola

Gider isen bu yola

Bu da'vâyı ko da git

Ki Mevlâ'yı bulasın

Halîl'e dost olasın

Bir kâmile varasın

Bu da'vâyı ko da git

Okudun ilm ü ulûmu ammâ gözlerin sakat

Çünki bakışında İslâmı görürsün iki kat

Hall-i ukûd-i akâid okuduğun bilmedin

Kılmadın Kur'ân'ı Muhkem sana dûzahdan berât

Suçunu bilir misin nedir azîzim anla gel

Kâmili techîl idersin kendüni âli sıfât

Hak sıfatını sıfatın zu'm idüb ey der-beder

Haylice sen seni yordun var gurûr yükünü at

Kâmilin sana müdârâsını ta'zîm zann idüb

Düşdün inkâra ve hem ucba hemân bî-sebât

Ehl-i Hak mekrini bildirmez o mahdûd bilgine

Secde-i Âdem'i idrâk idesin fi'l-beyyinât

Ol Hudâ'nın huylarıyla huylanan ârifleri

Sen bu taksîr ile ölçersin ki heyhât yok necât

Bin yıl a'mâlden yeğ olur kâmilin bir nazarı

Ey Halîl hep varını sen al o bir nazara sat

Bildim insân olmazsın ey nefsî var âkıbet

Ehl-i irfân olmazsın oldun ağyâr âkıbet

Yüz bin dürlü tuzağın ayağına dolaşur

Hak yolunda azığın yok, işin zâr âkıbet

Bu gaflet sende iken kesellikle berâber

Asla menzil alınmaz kesbin evzâr âkıbet

Ehl-i Hakk'ın edebi sende eser eylemez

Âr u nâmusunla sen şerr mesârsın âkıbet

Senin eylediklerin komaz ki doğru yola

Gidüb vâsıl olasın, bulasın yâr âkıbet

Bu varlık ile benlik var mı sende yok mudur

Seni insân eylemez bununla âr âkıbet

Hayvanların ahlâkı mecmûîn cem' eylemiş

İken güler oynarsın, itdin inkâr âkıbet

Geçmedin inâdından Mevlâ gelmez yâdından

Nefsin mü'min sanûrsın belde zünnâr âkıbet

Yüzbin nasîhat itdim birini sen duymadın

Sana yaramadı hiç gerçek ezkâr âkıbet

Ben yoruldum sözümle sen duymadın özünle

Körsün çâreni dinle senin Settâr âkıbet

Beni sen pek inciderek kâfiri rehber itdin

Rızâsız yola gitdin kasvetin var âkıbet

Bu Halîl'in dediğin cân ile duymaz isen

Yerin cennet olamaz mekânın nâr âkıbet

Dile ey tâlib-i Yezdân sana vire Hudâ halvet

Hemân sen seni pekce tut bulur sonsuz atâ halvet

Cihân lezzâtını terk eyle Hakk'a azm iden mü'min

Görür ki komadı kalbinde asla mâsivâ halvet

Akâidi idüb tashîh tahâreti idüb temlîh

Bu dîli cümleden tefrîh idene hoş devâ halvet

Şurût-ı ayn şart-ı râha irfândır giren içün

Dördü taksîr iki teksîr ile olur edâ halvet

Enâm ile menâm ve hem taâm ile kelâm dördü

İkisi zikr ile fikir dimez şâh-ı gedâ halvet

Bu altıdan muarrâsı sûfînin oldu zındânı

Rızâ tefvîz u sabr ile olunur ibtidâ halvet

Tevekküldür biri dörtden muarrâ mühlik-i cândır

Harâmdır bu şurûtundan olursa mâ-adâ halvet

Şerâitin tamâmına muâdil şart-ı a'zam var

Ki bir kâmilin iznidir yoksa hışma nidâ halvet

İder akla ziyânı yaman olur anın şerri

Eğer ki vehm-i şeytânla olursa muhtevâ halvet

Eğer şer'i şerîfe aksi vâridât ide izhâr

Uyarsa kavl-i ilhâda kılarsa mübtelâ halvet

Akâidce şurûtu çok tutan bulur Hudâ'sını

Gerek bir Pîr-i kâmilden idile intibâh halvet

Eğer halvetde hâlâtı bulub kavl sonu bir olsa

Hemân ki tâib müstağfir olmak müftekâ halvet

Ne nârîden ne berdi var ol zât-ı rûh-i nûrâni

Bulunmaz ise tam rehber ibâdet kıl bilâ halvet

Sakın idüb cesâret eyleme halvet bilâ rûhsat

Ki zîrâ nâr-ı Nemrut'dur Halîl olmayana halvet

Hudâ'nın kuluna lûtfu teyessür oldu bu uzlet

Kime olsa müyesser rahm-i mahzâ oldu bu uzlet

Şürûrundan bu nâssın hem de nefsin hîlesinden tiz

Halâs ider mürîdi, Hakk'ın avni oldu bu uzlet

Beşeriyyet libâsından soyamaz olanlar nâssı

Meğer ana Hudâ'sının keremi oldu bu uzlet

Nâs uyurken uyanûr kendünden geçer diler Hakk'ı

O mü'minin yâresinin merhemi oldu bu uzlet

Guyûbi hep şehâdete ibâdeti siyâdete

Olur tahvîl koyub âdât harîmi oldu bu uzlet

Aklı tebdîl olur hisse bütün bâtını zâhire

Mukarreb olur o, bulub devleti oldu bu uzlet

Halîl öğren şerâitini mâdem ki diledin sen

Kulu Mevlâya vâsıl iden halvet oldu bu uzlet

Kim isterse selâmet dû-cihân eyler sükût

Bak almışsın ağzına ger ister isen öğüt

Dil taş olur diş çakmak söz ateş söyler ahmak

Kim ister cânın yakmak dime ki dilini tut

Sükûtu uzun olan olmuşdur ehl-i irfân

Her sözü mevzûn olanların rumûzunu güt

Gıybet iden meş'ûmdur koğucular mezmûmdur

Mâlâyâni mağmûmdur ehlini tutmuş bulut

Eyleme sen çok mîzâh hem bulunma pek ferâh

Fitnede olmaz merâh gülme fitneyi uyut

Nefsin medh ider laîm halk içinde bî-fehim

Nâkıslar olmaz rahîm ger suyu akse yürüt

Malı seven mağbûndur evlâd seven meftûndur

Yalan diyen mel'ûndur her lüzumsuzu unut

Ahmak o ki dost sözün söyler hoş sanır özün

Keşf ider gayrin yüzün sözleridir mâyefût

Bu kîl ü kâl ilmini salub ehline Halîl

Sen seni kîl ile kâl bilmez üstâza okut

Hakk'a iden îmânı bulur kalbi hidâyet

Re'fet ile rahmete uyana söyler âyet

Virmedi mi îmânın sadrına inşirâhı

Kalbe nüzûl ideni seçmeğe kıl riâyet

Kalbi temizler isen buldun felâhı ebed

Fücûru gözler isen düşdün idlâle gâyet

Te'yîd-i rûha ulaş tekmîl idüb îmânı

Aldı kulak bu sözü gözde varsa dirâyet

Hak zikrine hem Hak'dan gelene cân atanlar

Kalb birliğini bulur fetha varır nihâyet

Tahte'ş-Şecer bey'ati iden bulur sekînet

Hak râzı o mü'minden eyler ana inâyet

Hem anların îmânına îmânı artmak içün

Hak virir kalblerine semt-i Hakkı himâyet

Hak'dan kime hidâyet olduysa oldur âkil

Zîrâ işiden oldur Hak sözünü bidâyet

Arz u Semâ İlâhına kalbini bağlayana

Hak'dan virir itmi'nân idemez o siâyet

Hak'dan hicâb içinde kalanlar kibr iderler

Mü'mine cebr iderler kinli kalble sirâyet

Kalbler içindekini Hak bilir diyemezler

Kalbi kör olana yok şerr yolunda vikâyet

Yerleri gezüb ibret alamaz mağrûr olan

Aklı marîz olanlar lûtfa ider şikâyet

Katı kalb ehli Hakk'ı bulamaz dû-cihânda

Meğer Halîl hidâyet ceyşi göstere râyet

Bir şübheli kavle tâlib olduysan Kur'ân'ı tut

Sonra Kur'ân ehlini başkaca görmeği unut

Çünki Hak'dan âşikâre nûr-ı kitab buldu cân

Cismi ana terk iderek remz-i mer'î sen de güt

Kim bu doğru yolu tutdu çıkdı zulmetden ebed

Oldu her günü mübârek hem de bayramı mevt-i mevt

Va'z ider hem de şifâ virir kulûb-i mü'mine

Rahmet oldu bil beyânı kıl beyânı sana kut

Hem Hudâ hem müjde hem rahmet bütün İslâm içün

Zâlime zarar virir dergâh-ı Hakk'a kıl kunût

Yetmedi mi kâfire geldiği Kur'ân Ahmed'e

Ahdini hatırlasın, hatırlamazsa uyut

Kâfîdir insâna tedbîr hem dahî tezkîr içün

En güzel haberleri var, okudun mu bahs-i Hût

Okuyunca mü'minin ürperir el-hak tüyleri

Kalb ü vücûda hidâyet virir andaki öğüt

Hak hidâyet eyler anınla kime diler ise

Ol ki nasîbsizdir Hak'dan eyledi nefsini put

Bâtıla yardım ider bir söz yok anda hiç ammaâ

Neylesin ana ki Hak ahdinde eyledi sükût

Kim çok okursa Hudâ'yı buldu Hâdî'den Halîl

Sözlerim Hak sözüdür Hak dahî Hayy-i lâyemût

Tâ elestden gelmişim dünyâya ben bî-kârı mest

Bu sebeble bu fenâdan olmuşum bî-zârı mest

Sözlerimden ruhsat alub çıkmasun bî-zevk olan

Havf u recâsı yolundan çünki hep ebrârı mest

Başını meydân-ı vecdin dârına terk itmeyen

Sandı âlem içre değil cümle-i bî-ârı mest

Dinde bir dûn rütbedir kayd u akâid rütbesi

Geçmeyen hem de geçen hem görmeyen her-bârı mest

Gerçi şi'rin dahli yokdur âlem-i zât içre hiç

Aşkla her söyleyen hem söylenen eş'ârı mest

Şâir u fâsık u âlim sâhir u kâfir bütün

Ehl-i şirk ile fücûr, bî-dîn ü hem dindârı mest

Ol güzelin cümle âlem zülf-i çengâlindedir

Olmasın mı her ne ki yok hem dahî her vârı mest

Sâki mest, meyhâne mest, mescîd mest hem mesbahi mest

Sûfî mest, muttakî mest, hem zâhid ü meyhûri mest

Şeyh u post hem dervîşi hem Mekke mest, hem tekke

mest

Arzı mest, unsuri mest, eflâkı mest, e'sârı mest

Arş u kürsî levhi mest, emlâk u kalem şemsi mest

Cümle yıldızla kamer, hem şakk hem yekpârı mest

Zümre-i mestândır el-hakk enbiyâ hem evliyâ

Aklı mest hem kalbi mest, evhâmı mest, efkârı mest

Her ne gözünle görünür hem de mahsûs cümle şey

Anla güçlüsü dahî hem cümle-i nâçârı mest

Ayrı görme dostu hem düşmânı zîrâ mest imiş

Sen seni mest eyle ki ahrârı mest eşrârı mest

Hakk'ı maksûd eylemiş ârif olan her dem içün

Çünki i'râz u cevâhir sâhir u aktârı mest

Suçluyu hor görme mağrûr olma zâhidlere kim

Cennet ü nîrân u ehl-i ecri mest evzârı mest

Ârifin irfânı ve hem kendü mest şânı mest

Müftî fetvâsı ve hem mansûr u fânî dârı mest

Harr u berdin tahvîli tebdîli hâlât itmesün

Bahr u berr u fasl u havâ selci mest emtârı mest

Ru'yet-i halkı görüb mağrûr u mahcûb olma ki

Sem'u şemm u nutku mest hem el ayak inzârı mest

Gözlerin bakışı hem heykeli hem cân hem de Halîl

Fehm kıl bu sırr-ı mest hem ehli hem pazârı mest

Hudâ dir âdemoğlu i'tisâm eyle bana gâyet

Ki göresin hidâyetimden erişmiş sana râyet

Bana tevekkül it ki ben yeterim, gayra güvensen

Keserim, yer ile gökde sana esbâb-ı hep şâyet

Dahî seyr it zamânı var mı kesildi diğerimden

Ben i'zâz itmedim ya virmem vaslıma her âyet

Ya eyledi tevekkül, ben ana kifâyet itmedim

Ki ya'ni eyledim ihyâ çün itdim ana kifâyet

Senin her günde kıldığın namâza ben ki râzıyım

Benim rızkıma da sen râzı ol, hiç kılma şikâyet

Beni rızkına kefîl kıldın ise ne bu ihtimâm

Ki ya'ni kalbini rızka idersin sarf u himâyet

Ya her işi kazâm ile olur bildin bu cez' ne

Ki ya'ni sabr-ı cemîl kılmadın itmekle riâyet

Bana meyl it bana güven ki yetsin sana rahmetim

Tevekkül ile rızâdır bana sevgili nihâyet

Hadâs-i kudsîdir bunlar ki didim ne didi Mûsâ

Anı da anla dersimden alub ma'nî-i bidâyet

Tıflın atasına olan tevekkülü kadar itmez

İse Hakk'a tevekkül, kul değil mü'min, yok inâyet

Hudâ salât u selâmı kıl Ahmed ile cümleye

Halîl mürsel nebîlerden alır ulûm u dirâyet

Sana gerek ey sâlik her dem fikr u ferâset

Tâ ki kalbin huzûra vara bulub harâset

Ma'rifet-i Zü'l-Celâl fikr ile hâsıl olur

Bir saat fikrini sene a'mâline kıyâs et

Hak didi ki kullarım yerde gökdekileri

Yaradılan düşünür, düşünüp terk-i nâs et

Gönülde fikr-i Hudâ olana lûtf-i Hudâ

Ölür gider mâsivâ mahvolûben denâset

Sirâc-ı kulûb O'dur Halîl fîkre devâm it

Hemân gönülde eyle ders-i fikr-i dirâset

Sen beni hiç hâlime koymadın ey âlî dost

Dilinde makâlime uymadın ey âlî dost

Elimde su tasını urdun yere düşürdün

Tenhâ dilerken halkını başıma üşürdün

Yeter didim ateşin artdı suyum taşırdın

Soy benliğimden didim soymadın ey âlî dost

Yer iken bir lokmayı kırdın cümle dişimi

Her ne tutmak diledim akse atdın işimi

Bir vesveseden kaçdım bin etdin teşvîşimi

Encâmı cevr u gammı uymadın ey âlî dost

Anladım bundan seni almak dilersin cânı

İsmail'im senindir fedâdır sana kanı

Halîl işin bilmedi bulmayınca irfânı

Pes beni irfânıma koymadın ey âlî dost

Şehirlerden uludur

Gönül köyü muhabbet

Ne yüce baht uludur

Alan bûy-i muhabbet

Rüsûm-ı kâinâtı

Unutdu her cihâtı

Hayât oldu memâtı

Gören rûy-ı muhabbet

Feleklerden muallâ

Kabe kavseyn ev ednâ

Olur ger ki tecellâ

İde mûy-i muhabbet

Şuûnu bî-nihâyet

Gerek eyle riâyet

Bu bahr-i aşka gâyet

İder hûy-i muhabbet

Cüyûş-i varlığı tard

İder Halîl komaz hurd

Getirdi mehlikâ derd

Bu ordû-yı muhabbet

Sevdin ise Girdigârı cümle isme rağbet it

Aldanub bir kısmına bir kısmı koma gayret it

Çün kitâbın ba'zına îmân idüb ba'zı komak

Oldu yahûd âdeti bu âyete sen ibret it

Uydu pes İblîs mürîd ismine mel'ûn oldu kör

Cümle esmâyı gör Âdem gibi suça nefret it

Aldadır nefsin seni Settâr ile Gaffâr ile

Sen hemân bunlarla kalma cümle isme avdet it

Ey o kim Kur'ân okudun teemmül kılmadın

Zikrini hiç bulmadın anda bu rûha nefret it

Sen sana kalma sakın uy ehl-i sünnet râhına

Haslet-i eslâf-ı tâmmı kendüne tam haslet it

Gitme rehbersiz, eğer mukarreb olmak dilersen

Tâ ki İrcıî hitâbın duyub ana ric'at it

Geçme yok emmâreden meğer ki vesîle ola

Hakk'ı bulmuş Pîr-i mugân buldun ise hizmet it

Bakma sûretine sîretinde bul sen hıl'ati

Hâdî'den hüdâdır ol sen sıdk-ı tâmla hürmet it

Ey Halîl cümle-yi Hakk'a vâsıl olmuş anla ki

Kâmili Kâmil göresin gel dir ise rıhlet it

Ârife değmez gammın sen bildiğince taş at

Zindânı görmeseydi Hızır bulmazdı hayât

Şu bu kem didi diye kem olur mu sâdıkân

Çeşme-i Hızr'ı bulan didi münkire heyhât

Mûsâ iken bilmedi Esrâr-ı hâl-i Hızrı

Gözü a'mâ bilir mi nedir elvân-ı nebât

Bir zamânda makâm u makarrı mescid olan

Sum'ada hâça bakub şimdi bekler murâdât

Hikmetlerini Mevlâ ta'lîm ider kula ger

Nefsinden eyleye kul terk-i tâmm-ı irâdât

Her işleri Halîl'in Nemrûd'a ibret olur

Amma sineği görmez vürûdu ana memât

Dağa dağ urmak eğer istersen aşk yolunu tut

Şabı ger kılmak şeker istersen aşk yolunu tut

Kimsenin yetmez gücü aşk yoluna ey kahraman

İllâ terk idenin aşka mâl u câh u cism u cân

Âşık oldunsa arama şöhret ile âd u sân

Nâra nûr olmak meğer istersen aşk yolunu tut

İlm ile a'mâl ile zu'm itme zâhid râh-ı aşk

Levn ile ahvâl ile sanma ki kalır şâh-ı aşk

Yok husûfu yok semâsı böylece bil mâh-ı aşk

Şems-i tâmm olmak hüner istersen aşk yolunu tut

Hulk-i seyyi'i bir nazarda âşıka vedâ' ider

Hüsn-i ahlâkı yüce âşıkı bir zira' ider

Gözlerinden nûr-ı aşkı sırrı hem lemâ' ider

Feyz-i âmm olmak yeter istersen aşk yolunu tut

Hasretinden akıdır yârine âşık yaşları

Çağı gelmeden ağardır âh u zârı saçları

Âşık ile bir olur iki değil, yoldaşları

Vuslatın olmak kadr istersen aşk yolunu tut

Âşıkın görmez bu zâhir gözü, işitmez sözü

Zîrâ geçdi iki cihândan tamam anın özü

Vech-i bâkîden diğer dinilmez anın iç yüzü

Ru'yete kılmak nazar istersen aşk yolunu tut

Fânîyi satmayan aşka nâdimândır nâdimi

Yarın ayaksızdır, atmayan bu yolda adımı

Câvidân oldu Halîl çün ehl-i aşkın hâdimi

Sen de hizmetden eser istersen aşk yolunu tut

Çeşme-i kudretden imiş emdiğim anadan süt

Tâ ki kudret bulmağa hazm itmeğe dürlüce kut

Ol zamân tatlı idi pek şimdi içsem acıdır

Ni'met-i uhrâ bulanlar nefse dir dünyâ unut

Mâl u câh u zînet-i dünyâyı hoş gören tıfıl

Aklını al başa uhrâyı kazan tıflı uyut

Ana rahminde cenin pek şevk ile devrân ider

Mağbûn-ı dünyâ da dünyâda ider devrânı tut

Ey bu dünyâ zîneti ya saltanatı mağrûru

Her neye mâlik isen bil anı beyt-i ankebût

Var ise ukbâ içün kesb eylediğin re's-i mâl

İşte odur sana mâl budur sana gerçek öğüt

Açmışsın ağzını dünyâya yılan misli fakat

Ol ecel bâzî gelir yudar seni gör misl-i hût

Tatma dünyâ balını ayn-ı şifâ olsa da koy

Semm-i kâtil olsa da sen cür'a-i uhrâyı yut

Her işinde hem sözünde Hak rızâsın kıl emel

Ey Halîl Hakk'a Halîl olmağa kıl dâim kunut

Senin aşkın beni mecnûn ider dost

Delüb bağrımı ciğer hûn ider dost

Yanar cânım iderim âh derûndan

Beher ân beni diğer gûn ider dost

Katı imiş cehennemden firâkın

Bütün günlerimi ol, dûn ider dost

Beni taşlar o bağrı taşlı münkir

Hemân gaddârlığını çün ider dost

Ne bilsün hâlimi taştan katı kes

Ki şevkin çehremi gülgûn ider dost

Ne hikmetdir ki yok âşıka rahat

Cefâ ellerine sürgün ider dost

Bu mu bahşin visâlinden umarken

Deyüb nazar bana bir gün ider dost

Velî bildim netice kârı yokdur

Bu aşkın münkiri mağbûn ider dost

Recâi'yi koma sevdadan mahrûm

Ki hırmânın katı meftûn ider dost

Bunca şâh-ı enbiyâ Nûn ile Kâfdan bahhâs

Ne açar münkir sözü eyler ahlâkdan bahhâs

İlm-i vehbî bulmağa lâzım gönülde ma'rifet

Bu da cehd iledir olmaz itmek lâfdan bahhâs

Cehd-i tâmm terk-i küllî itmeyenler iremez

Gerçek olur mu olunca nefsü'l-emr inbiâs

Hak sözü duyub amelde sa'y-i ihsân eyleyen

Bir gün olur ider ihsânı ana hayrı îrâs

Gönlünün içinde bulur ilm-i rusûli tamâm

Hem de bir gün alır iktidârına göre mîrâs

Ey Halîl sen bu ma'nâyı dile Hak'dan dâimâ

Ki ola ayn-ı hakîkat sana ol Hak'dan îrâs

Ey zamânın Gavsı diriz dâim bize El-Gıyâs

Gîce gündüz yol gideriz söyleyerek El-Gıyâs

Şark u garbın niresinde ol Sevvâd-ı A'zamın

Âh göreydik seni diriz söyleyerek El-Gıyâs

Âh ne mazhardır ki mazhar-ı Zât-ı pâki mazharın

Kıl mazhar bizi diriz söyleyerek El-Gıyâs

Tâ ki Kur'ân'a irişsün mess-i idrâk sırr-ı pâk

Varlığımız mahv ideriz söyleyerek El-Gıyâs

Okuyana gelmeyince Rûh-i Kur'ân ey Halîl

Anı bizden sarf ideriz söyleyerek El-Gıyâs

Her yüzde bir cihâna gelir âleme bir Gavs

Nihânları âyâna virir âdeme bir Gavs

Yüzyirmidörtbindir her asrın evliyâsı

Fazlası da bulunur vâris hâteme bir Gavs

Gavsın iki yârânı vardır, imâmeyn dinir

Ayrıca da dört kutub reis anlara bir Gavs

Üçle dört oldu yedi otuzüçden mâ-adâ

Anlar ile kırk olur hân o cânlara bir Gavs

Nebî mürsel vârisi üçyüzonüç hep olur

Cümlesi aktâb olub sultân anlara bir Gavs

Bunların gayrı havâss olub avâmı da var

Mevlâ velîlerinin cümlelerine bir Gavs

Saydığımdan ayrıca kubbelerde gizlice

Kimse bilmez çok yüce Muğîs anlara bir Gavs

İyi ile fenâ dimez cümleye taksim ider

Rahmetin deryâsından bu âlemlere bir Gavs

Abdâl nukabâ evtâd zevi'l-emdâd hep esyâd

Her yerde kutbu'l-bilâd mûnis anlara bir Gavs

Hakk'ın iyi kulları çok, yok diyenler yok olsun

Zâlimleri kahr ider izn-i Cabbârla bir Gavs

Fir'avnlara Mûsâ'dır deccâllara Îsâ'dır

Mu'cizesi asâdır çoban âleme bir Gavs

Nûh ile Tûfandır O mehdî-i zamândır O

Sâhib-i devrândır O Burhân âleme bir Gavs

Mazhar-ı nûr-i külldür sırr-ı Muhammed oldur

Vâris-i Ahmed oldur ki kân âleme bir Gavs

Ebu'l-vakt olur adı dâim Allâh'dır yâdı

Çağırana imdâdı dermân âleme bir Gavs

En ufak yâranını bulan buldu yârini

Terk eyledi vârını irfân âleme bir Gavs

Selâmlar olsun Halîl Gavsa hem yârânına

Onsekizbin âlemin şems-i tâbânı bir Gavs

Çok aradım bulamadım İsm-i a'zam sende mi Gavs

Levlâke levlâk denilen Nûr-i Ekrem sende mi Gavs

Bir lahzâ ger unudursam seni mihnete düşerim

Bin bin ismin müsemmâsı Nûr-i a'zam sende mi Gavs

Her dem aşk ile cânımı atsam dergâhına derim

Görenleri hayrân iden Rûz-i a'zam sende mi Gavs

Giderken zulmet şebinde sende bir şu'le görünür

Görüb erinî söylerim Tûr-i a'zam sende mi Gavs

Süleyman gibi giderken havâlarda yüce Halîl

Bir sadâ duyar inerim Mûr-i a'zam sende mi Gavs

Kendini tabîb sanır Gavsa uymayan habîs

Erleri garib sanır levse doymayan habîs

Bir zâlimin gönlü içün ehl-i Hakk'ı ta'n ider

Doğru yolu dönderir kavse, görmeyen habîs

İki gözü kör iken kendüni gözcü sanur

Güneşe hükm virir önün görmeyen habîs

Münâfık dostluğuna Hak dostuna yan bakar

Kâfir hamiyyetlidir ahde durmayan habîs

Bu hâl ile özünü dir ki benim müslümân

Âl-i Resûl'e düşmân özün bilmeyen habîs

Her muharrem ayında Yezîd olan seçilir

Evlâda virir cefâ haddin bilmeyen habîs

Dir ki Kaderle oldu ittiğini servere

Suçunu Hakk'a atar haddin bilmeyen habîs

Lânet didi dünyâya hem de ehline O mâh

Dönmez yüzünü dünden kendün bilmeyen habîs

Âl-i Resûl'e cefâ eyleyüb ol bî-vefâ

Cins-i pâk bilür özün kadrin bilmeyen habîs

İçi şeytanlık dolu güler yüz ile selâm

Virir bakub Halîl'e adın bilmeyen habîs

Ehl-i dünyâ himmeti mâl-i dünyâdan mîrâs

Ehl-i ukbâ gayreti ilm-i Mevlâ'dan mîrâs

Hevâ hastası olmuş nefse esir olanlar

Azâzil ehli bekler tard-ı Mevlâ'dan mîrâs

Ulü'l-Elbâb olanlar bakûben her eşyâya

Âyât-ı Hakk'ı görür zîr u bâlâdan mîrâs

Kendisinin kemâlin sudan sorar öğrenir

Nedir ma'nâda ednâ zâhir velâdan mîrâs

Ârif olan istemez yoklukdan başka Halîl

Ne mâzi ne müstakbel ne de hâlâdan mîrâs

Söyler isen Hakk'ı söyle eyleme inkârı bahs

Doğru söz bahçede bir gül eğrisidir hârı bahs

Meclisin hiç birini eyleme zâyi' gözün aç

Zikr u Kur'ân salâvâtsız da olma vârı bahs

Ümmetin toplandığı sohbet behişt ırmağı

Eyleme telvîs idüb ey münkir ağyârı bahs

Ümmetimin ictimâı rahmeten vâsi' didi

Rahmet-el-lil-âlemîn'i eyle sen her bârı bahs

Maksadı Hak olan aslâ Zeydi Amrı söylemez

Aklı yâr ile olanlar eyler her dem yâri bahs

Kişi her neyi severse anı çok söyler Halîl

Sevdiğin dîl-dâr ise it her zamân dîl-dârı bahs

Âlem-i mülk içre olmaz aslâ bil mânende Gavs

Olmayan ehli Anı bilmez olmayınca rend-i Gavs

Şol ki zâhir ehlidir bilmez butûn sultânını

Her zamân mevcûd olur vâris ü hem var şimdi Gavs

Cümle sözleri iki vech üzredir kâmillerin

Anları bir göz ile gören duyar mı pend-i Gavs

Mâverâ-yı Arş u Ferşi zerre-veş kabza alır

Âdemoğlu sûretinde sırr-ı Hak'dır imdi Gavs

Kimseler medh idemez, zemm idemez, vasf idemez

Yine Zâtı, Zâtını bildirmededir bend-i Gavs

Zu'm kılma sen gibi ya biri ümmetden gibi

Göklere gitdi Muhammed gibi andan döndü Gavs

Bil Recâî hem beşerdir hem de insân görünür

Sırr-ı Ahmed nûru hem Sidre'de Refref'e bindi Gavs

Ey Hudâ vir sen bize ekdâr-ı gayrinden ferec

Hâsıl olsun bize ol dîdâr seyrinden ferec

Şol ki sen sevmedin anı bize de sevdirme hiç

Hemân âşıklar diler ki bula yürekden ferec

Sana a'dâyı sevenler irmesünler rahmete

Virme anlara ki bulsun zerre dîlinden ferec

Mü'mine gülüb içinden dürlû hîleler kuran

Gülmesün anlar İlâhî virme mehlinden ferec

Dost görünmek sûretiyle fikr-i habîsle gelen

İçi hınzır dışı insân virme kahrından ferec

Gelene hem gönderene oku bir söz ki Halîl

Virme mühlet bulmasun ihfâ-i cehdinden ferec

Hak sevmedi ‘iveci sen neden itdin ‘ivec

Ehl-i Hakk'a uymayub yan idüb gitdin ‘ivec

Ne vakte dek ey hâce sendeki kîl ile kâl

Bil bunu işitmedin yâ ki işitdin ‘ivec

Bir Kâmili susturdum diye mağrûr olmuşsun

Pek aldandın ey gâfil dilinle itdin ‘ivec

Kâmillerin sükûtu aczinden oldu sandın

Benlik oduna yandın ilminle itdin ‘ivec

Sen seni bilmez iken o bilemedi deyû

Ta'n eyledin Halîl'i fikrinle itdin ‘ivec

Ey münâfık mü'minin kalbini itdin herc ü merc

Sen ve sen gibiler olur dûzah içre derc ü derc

El ile hem başınla kizbe işâretdesin

Elini hem cümle a'zânı da itsün felc ü felc

Cümle gezen halk içinde sanma gâfil sen gibi

Havf u virdi Hak iledir kalbi mü'min renc ü renc

Âh iderse kurudur gözlerini hem de nemini

Yağdırır başına belâ bârânını selc ü selc

Âdet-ullâh zâhir olsa yok nedâmetden vefâ

Çok Halîl anlar gibi pek mücâsir penc ü penc

Eğer ister isen olsun gınâsında bulunma ac

Çevirme boş yanından gelen eli açık bir ac

Tıfıllar hem de kadınlarla oturmayı sevme hiç

Otursan da tiz ayrıl yoksa derdin oldu bî-ilac

Cûd u îsârla tasadduk eyle sehâdan ayrılma

Maldan eksilür sanma ki olunca Hak ile revâc

Hudâ indinde doğruyum ve severim Anı dime

Bu da'vâdan sakın sen hiç sözüme itme i'vicâc

Ve kalbim pâkdır dime seni kor gamda dâimâ

Eridir seni kâimâ diyenleri değildir nâc

Maâsîden ırak it sen özünü geç değil erken

Halîl'den söz işidirken hem eyle başına tâc

Dilerim şâhıma idem gîce gündüz hemân mi'râc

Seninle râhıma gidem götür beni amân mi'râc

Seni gerçeklerine kodu gitdi nûrların nûru

Deyüb ümmete yol bulsun Hudâ'ya her zamân mi'râc

Fakîh ider nebîden gayriye olmaz müyesser hiç

Sözü doğru velâkin zu'm ider ki ol yamân mi'râc

Anın ehli değil midir ki sünnetin tamâm iden

Neden gayri didin gâfil virir sana kemân mi'râc

Halîl ider anı kesme aramızdan İlâhî sen

Ki yârdan uşşâka hem virildi tercümân mi'râc

Neden uçmaz cân kuşu vaktidir ma'nâda hiç

Hıtâb idüb ol Mevlâ gel dir yok sana harc

Balık neden denize kendün atar karadan

Çün gelir kulağına denizden sadâ-yı mevc

Nasıl sabr idebilür ol turnadan biri ki

Emsâli gider iken nizâm üzre fevc ü fevc

Bu acı toprağı koy içüb âb-ı hayâtı

Ebedî sağlığa var gider anda oldu revc

Ehline vir burayı Halîl oraya gelüb

Bura cihân-ı fîrâk ora ise vasla revc

Ölmeden ölmek nedir anı bilmemesi güç

Kendini korsan öldün söyle neresi güç

Baş gözü görür iken kalbi görmemiş nedir

İşidir iki âlemde kulak duymaması güç

Göz dışrasın seyr ider içinden haberi yok

Kalb sadâsı sem'inin işitmemesi güç

Tutar iken dünyâda eller ile bu ayak

Yürümese orada hem el tutmaması güç

Sever iken güzelleri Mevlâyı göremezsin

Kulunu sevib yaradanını sevmemesi güç

Zâhire çok yöneldin bâtından geri kaldın

İki görmenin sonu da bir olmaması güç

Halîl'in ismi Halîl iken bulmazsa delîl

Kalırsa yâ Rab zelîl dostu bulmaması güç

Akşam oldu nûrlandır bizleri sen ey Sirâc

Tutmuyor kuvvetlendir dizleri sen ey Sirâc

Susamış gönlümüzü susandırmakla kandır

Göster o yâr yolunda izleri sen ey Sirâc

Vesvese çakalları tutdu kalb meydânını

Gönder sebât-ı mâhı yıldızları sen ey Sirâc

Arz-ı îmân nurlansın irfân semâlarıyla

Zulmeti mahv it kaldır tozları sen ey Sirâc

Cünûdullâhı fi'l-arz kelimât'ül-Kâmilin

Bizlere de irişdir sözleri sen ey Sirâc

Ey Pîr-i mugân sana eylerim her dem ricâ

Koyma nazar fi'd-dücâ gözleri sen ey Sirâc

Seni görmek bana yek rü'yet-i sahâbeden

Bugüne getirdin o rûzları sen ey Sirâc

Aradığım her bir yüzden senden o görününce

Gösterme nîce nîce yüzleri sen ey Sirâc

Benliğimi benden al bed huyumu bede sal

Hoşa dönder ne ki var yavuzları sen ey Sirâc

Halîl'i inişli yokuşlu yollardan alub

Göster visâli bulsun düzleri sen ey Sirâc

Nefs-i emmâreye bindim avna vardır ihtiyâc

Sanki bir tıfla döner, gam görse yâhûd olsa aç

Şehvet ana hükm iderse mecnûn olur aklı yok

Ger gadab hükm eylediyse vahşîdir bî-ihticâc

Tok olursa söz ile tuğyân ider kâfir olur

Ni'mete irerse Fir'avn olub ider i'vicâc

İlm ile a'mâli cem' itse mağrûr olub

Ucb ider İblîs olur hiç tevbe itmez nâ-mizâc

Âdem'in sûreti toprakdır deyû eyler ebâ

Bilmez anın sîretin ol, aslı nârdır bî-ilâc

Hak sözü duyunca inâd eyleyüb benzi solar

Daralır kalb ile cânı ateş olur taht u tâc

Ana tefvîz ile teslîm yolunu söyler isem

Pek katı hışm eyleyüb bakar diler benden harâc

Dir ki ben câhil miyim yol gösterirsin sen bana

Eyleyüb izzetimi vakârımı cümle târâc

Dirim ana bildiğin çok ammâ bir rehber gerek

İşte bu söz anı mahv ider gûyâ dâc-ı Sirâc

Dir ki bak ben gibi bir fâdıl u dânâyı sen

Rüşde sevk itmek dilersin, yok boyun yarım kulaç

Ben dirim resm u sûri bilmez bu rüşdin âli hiç

Dir bana kılmak dilersin mevhûme beni revâc

Ah ki mevtâdan fenâsın ammâ mevtden korkudan

Eylemez envârı Halîl gönlün içre indirâc

Hudâ'dan bizlere derde devâ emr oldu bu oruç

Dileyenlere kurb-i Hak revâ emr oldu bu oruç

Anı senede bir aydan değil fazla dime sakın

Ki her ayda o Resûl'den şifâ emr oldu bu oruç

Savm-i isneyn ile hamîs on üç dört ve humus

Sünnet oldu yevm-i beyz nevâ emr oldu bu oruç

Eğerçi farz olan bir aydır tutanın cümlesi baydır

Karnına tokluğu caydır tevânâ emr oldu bu oruç

Halîl'e şehr-i siyâmdan güzel ay hiç görünmedi

Dime sakın sen ey mü'min hevâ emr oldu bu oruç

Nûr dahî âşıka zulmet gibi kayd ider harâc

Çün hicâb olur murâda kasdı sayd ider harâc

Olmasa rehber bu merkezde kalır sâlik akîm

Zu'm ider kendüni kâmil vaslı keyd ider harâc

Ente maksûdî deyüb her demde zâta meyl ider

İse kat' olmaz tarîki ref-i zîd ider harâc

Sâlikin meyli eğer envâr-ı keşfe doğrula

İnhıtâta doğru azm-i tâmmı ceyd ider harâc

Meşhedin üç nev'ini tam serde idrâk it Halîl

İkiye meyl itmedinse üçe rûyed ider harâc

Ehl-i Hakk'a bil dalâlet yolu gâyetde harâc

Ehl-i Butlân'a selâmet yolu elbetde harâc

Hakk'ı inkâr eylemek müşkîl değil tard ehline

Ehl-i fıska elbet olur tenhâ uzletde harâc

Halka ünsiyyet idüb îmânı iflâsa iren

Hiç bulur mu lehv u la'b u halka hultında harâc

Kâfire küfrü şirindir mü'mine nûr-i îmân

Ehl-i şirke sor ki var mı Hakk'a şirketde harâc

Ol ki nifâk ile memlû mahv olur yol bulmasa

Dürlü nifâk itmeğe yok ana haybetde harâc

Gör gurâbı lâşesiz hem kelbi cîfesiz nîce

Kaldılar hem içre yok anlara zulmetde harâc

Şem'a-i îmân yanan kalb içre yok derd-i sivâ

Çünki mü'min seyr ider var acı firkatde harâc

Hasılı âdet ezelden ehl-i hikmet hikmeti

Buldu, hem görmedi a'dâ dürlü şakvetde harâc

Levh-i mahfûz içre her ne yazdı ise ol kalem

Muktezâsı olmada yok asla hılkatde harâc

Anda kim belî didi bunda yok inkârdan eser

Hâili hoş göremez o buldu gıybetde harâc

Mâyesi Ebû Cehl olan Sıddîk ile dirilemez

Çünki bâtıl göz göremez Hakk'a nefretde harâc

Adl-i Ömer göre mi her bî-basar ehl-i sakar

Hikmet-i Osman'ı bilmez gören hikmetde harâc

Sâhib-i seyf-i şehâda kâşif-i sırr-ı ma'nâ

Haydar'ı ol bile mi görmedi nikmetde harâc

Bilemez nisnâsı olan Hayrunnisâ'yı zerrece

Nûr-i ayneyn göre mi görmedi kurbetde harâc

Sâlîk-i râh-ı hidâyet olmayan münkirleri

Göre mi dîdâr sanûrsın gördü vuslatda harâc

Geç Recâi bu fenâ gülzârına hiç var dime

Kim ki ana var didi çekdi o gurbetde harâc

Kalbin içre mâ-sivâyı Hak yaratmış gözün aç

Savm u salâtın seni gâyet hor itmiş gözün aç

Hele haccın var ise insân bilirsin özünü

Bu gurûrun nemliği sana şîr itmiş, gözün aç

Zengin olub üç fakîre virdin ise bir urub

Sana dîvin çok berây oldun dir imiş gözün aç

Vâizi dinleyûben ehl-i kemâli ta'n idüb

Son nefesin bir acâib takdîr imiş gözün aç

Hak didi Sevdiğimin düşmânının düşmânıyım

Sen hemân kıl çok amel İblîs pîr imiş gözün aç

Bu Halîl'in sana sözü bil ki semâdan gelür

Yarın hüccet olmağa bu tedbîr imiş, gözün aç

Gözetme gayriyi nefsini dâim kıl amân ıslâh

Bu yolun başkasında yok senin içün hemân iflâh

Bir kerre ayb-ı gayra iki defa gözünü yum ki

Ayb-ı gayrı gözlemekde itmesünler seni ilhâh

Ve hem ru'yâda karışır görünmekden pâk âyine

Mülevves olmuş olur kalb idince halkı sen akdâh

Sözü sağlam ve az olanların ru'yâsını ta'bir

Eyle ki olunur takdîr düşüdür mü'mîne mefrâh

Halîl gibi hesapsızca kelâm idenlere bakma

Sözü çok eyleyenler bilemez aslâ nedir elvâh

Mevlâ'yı bulam dirsen insâna bak ne melîh

İrfânı bulam dirsen insâna bak ne melîh

Yer ve göğün resmi hep anda musavver anda

Mevlâsı resmi cânda insâna bak ne melîh

Gözleri meftûn ider aklımı alub gider

Zâhid nasıl fehm ider insâna bak ne melîh

Kaşları hilâl gibi kirpikleri al gibi

Kulağı gör dal gibi insâna bak ne melîh

Elleri ayakları varlığı yaprakları

Birleşir dudakları insâna bak ne melîh

Burnu ne güzel yüce alnı aydır öylece

Kitâb olmuş böylece insâna bak ne melîh

Güler hava açılır ağlar yağmur saçılır

Gâh büyür gâh küçülür insâna bak ne melîh

Saçları tûbâ gibi kakırsa vebâ gibi

Gehî şâh u gedâ gibi insâna bak ne melîh

Konuşurken ra'd olur dudak açar berk olur

Semti garb u şark olur insâna bak ne melîh

Cümle esrârına Hak bir kitab yazdı kodu

Oku ey Halîl didi insâna bak ne melîh

Dime kendüsi fenâdır bu beşerin ey fasîh

İşide her ne dirsen çün sadâyı o fasîh

İşini dahl ide tâ ki terk ider bed fi'lini

Kendini terk idemez söyle sözü sen ey fasîh

Cümle hâl ü kavl-i eşyâ her yüzü beyândadır

Ol sözü dinle ki söyler kadeh ile mey fasîh

Yek nazarla kâinâta bak hele kim seyr ider

Limen'il-mülk söylüyorlar hulk ile herşey fasîh

Ey Halîl her ne dinir her ne ki âlemde olur

Seni irşâd ider söyler vefât u hayyı fasîh

Zâğ ile kilâb ider bil cîfe ile ferâh

Dervîşin virdi vardır vazîfe ile ferâh

Deccâl isimli sofî şeyh dimişler özüne

İder çavuş ve hem halîfe ile ferâh

Hâline mağrûr olan güler salınır söyler

Gâfil u kâhil ider latîfe ile ferâh

Zâhid sevmez dünyâyı ammâ ehlini sever

Evlâd avrad aklında afîfe ile ferâh

Mağbûn olan sarıklı atar tutar fetvâyı

İder ibâre ma'nâ münîfe ile ferâh

Asrî hanımefendi üstü başı derdinde

İçinden haberi yok nazîfe ile ferâh

Senin Mevlâ'n var Mevlâ'n ey Halîl gözünü aç

Unudandır hizmeti hafîfe ile ferâh

Eyleme hiç i'tibâr nâsdan ola zemm ya medîh

Çünki nisyândan mürekkeb oldu cümlesi sarîh

Hak ile olsun işin her anda hâzır Anı bil

Her vecihde güzel oldur gayrı sen görme melîh

Reddini red idecek yok cümle mümkîn içre hiç

Hoş dimiş ağyârı n'olur anı ol ki dir kabîh

Halk içün eyleme ihsân bin nedâmetdir sonu

Hak içün kıl yolu âsân olma a'dâya semîh

Havf-ı Hak'la fikr-i Hak'dan fâriğ olma bir nefes

Kim Recâi sevmez ol Şâh kulu ger olsa ferîh

Hak sözü sen işidince câna eyle intifâh

Hak sözünü nefh alanlar eylemezler infisâh

Hakk'a bâtıl ile karşu kim çıkarsa mutlaka

Oldu helâk hem de cismi olmuş olur iki şâh

Düşdü ayrılığa cânı tard olunur câmi'den

Akmasa gözdeki kanı işi olur âh u vâh

Gözleri sakat iki görmekden âzâde değil

Enfi isti'dâda memlû' ilmi itmez intifâh

Göremez nef u zararı iremez bir menzile

Men' idilse nârdan kaçmaz o gâfil dime kâh

Zann ider özünü âlim oniki fenni ile

Bil fünûnu ey Halîl ayn-ı cünûnu yok râsıh